GRECJA – PIERWSZE WIADOMOŚCI. Położenie geograficzne – południowa część Płw. Bałkańskiego i wyspy Morza Egejskiego – Europa. Ukształtowanie terenu i zajęcie ludności – większość terenu pokrywały góry tak ułożone, że ich łańcuchy rozcinały je na mniejsze, zamknięte w sobie obszary. Komunikacja i transport były trudne. Łatwiej więc i taniej podróżowało się drogą wodną – morzem wchodzącym głęboko w ląd, tworzącym zatoki, w których można było bezpiecznie przybijać do brzegu. Ziemi dobrej pod uprawę było mało. Na najlepszych glebach siano pszenicę, na gorszych jęczmień. Na znaczną skalę uprawiano winną latorośl i drzewa oliwki. Sadzono drzewa owocowe – jabłonie i grusze. Aby uzupełnić skąpe zasoby żywności wyprawiano się na morze. Grecja nie posiadała zbyt wielu bogactw naturalnych. Mało było miedzi i cyny, lepiej przedstawiała się sprawa srebra, rud żelaza, glinki ceramicznej i kamienia – zwłaszcza marmurów. Najstarsza cywilizacja – na przełomie IV\III w.p.n.e. powstała cywilizacja minojska na Krecie. Mieszkańcy Krety byli świetnymi żeglarzami – ślady ich podróży obecne są w Syrii i w Egipcie. O ustroju politycznym na Krecie informują ruiny pałacu w Knossos i mity, mówiące o królu Minosie i labiryncie zbudowanym
dla Minotaura. Pamiętano ponadto, że Minos miał silną flotę, a Ateńczycy byli zobowiązani posyłać na Kretę jako roczny haracz gromadkę dziewcząt i chłopców. Mieszkańcy wyspy posługiwali się ponadto pismem, co świadczy o wysokim stopniu
rozwoju państwa. Mykeny - na początku II
tysiąclecia p.n.e na obszarach Grecji pojawiły się pierwsze plemiona mówiące językiem greckim z terenów północnego Dunaju. Rozpoczął się proces tzw. kolonizacji – czyli zakładania miast. Grecy byli pilnymi uczniami Kreteńczyków. Przejęli od nich
techniki rzemieślnicze, nauczyli się żeglugi i sposobu życia. Posłużyli się także
pismem wynalezionym na wyspie. Wszystko to nie przeszkodziło Grekom zaatakować swoich mistrzów i w pewnym momencie przejąć władanie nad wyspą. Na terenie Grecji Środkowej i południowej zaczęły wówczas powstawać państwa, z których, sądząc po ruinach i wspomnieniach w mitach, najważniejsze były Mykeny. Właśnie dlatego okres ten nazywamy okresem mykeńskim. Na przełomie XII\XI w.p.n.e. państwa
greckie przeżyły katastrofę, która zniszczyła ich kulturę. Zapewne osłabienie wewnętrzne,
którego przyczyn nie znamy, ułatwiło atak greckich grup plemiennych będących na niższym szczeblu rozwoju cywilizacyjnego niż ludność podbita. Nie cały dorobek wcześniejszych epok przepadł w tej fali migracyjnej ( migracja to przejmowanie znacznych terenów przez duże grupy przybyszów). Zachowały się znajomość techniki uprawy roli i rzemiosła, czczono nadal znanych poprzednio bogów. Zmieniły się natomiast w sposób radykalny stosunki społeczne i formy ustrojowe. Po tej katastrofie greckie społeczności znalazły się w szczególnej sytuacji ; przez kilka wieków żyły na obszarze, który był wolny od poważniejszego, zewnętrznego zagrożenia. Państwa greckie walczyły, ale ze sobą. Miało to olbrzymie znaczenie dla rodzącej się w początkach I tysiąclecia p.n.e. nowej greckiej cywilizacji. Grecy nie wytworzyli jednego państwa. Trzeba więc pamiętać, że termin Grecja ma tylko sens geograficzny i kulturowy. Brak więzi państwowej nie przeszkadzał istnieniu świadomości wspólnoty cywilizacyjnej. Jej wyrazem było przyjęcie terminu – Hellenowie dla oznaczenia ludzi mówiących po grecku i żyjących na sposób grecki i Hellady – dla kraju, z którego się wywodzili.
Więcej streszczeń na temat POCZĄTKI GRECJI