Wkrótce po objęciu władzy przez Wilhelma II ustąpić musiał ze swego stanowiska w 1890 roku kanclerz Otto von Bismarck. Jego
następcy byli politykami mniejszego kalibru. Nastała epoka osobistych rządów Wilhelma. Cesarz miał prawo powoływania kanclerza według własnego uznania, wraz z kanclerzem mógł samodzielnie prowadzić politykę zagraniczną, miał nieograniczoną władzę nad wojskiem.
W 1900 roku ukazały się dwie książki, których autorzy nawoływali do zwiększenia potęgi
Niemiec:
-historyk Max Lenz – „Wielkie mocarstwa” – występował przeciw hegemonii Wielkiej Brytanii i przewidywał wybuch wojny o podział upadającego
Imperium Brytyjskiego (jego następcą miały być Niemcy).
-myśliciel Fredrich Naumann – „Demokracja a cesarstwo” – wzywał niemiecką socjaldemokrację, aby poparła politykę zagraniczną i wojskową cesarza, gdyż potęga światowa Niemiec jest zgodna z interesem klasy robotniczej.
W 1894 roku powstał Związek Wscechniemiecki, finansowany przez przemysł i cieszący się poparciem inteligencji. Związek nawoływał do utworzenia Wielkich Niemiec, w skład których miały wejść Belgia, Luksemburg, Szwajcaria, Austro-Węgry, Polska, Rumunia i Serbia. Promowano hasła: „Świat należy do Niemców”. Wszechniemcy domagali się stworzenia wielkiego imperium kolonialnego, rozbudowy floty wojennej, uświadomienia Niemcom ich wyższości rasowej i zdławienia mniejszości narodowych.
Ośrodkiem życia kulturalnego Niemiec stał się Berlin.
Polityka zagraniczna:
-kolonializm;
-rywalizacja z Wielką Brytanią.
-szukano porozumienia z imperium tureckim,
-widoczna izolacja Rzeszy Niemieckiej w Europie.
Przywódcy socjaldemokracji:
-Adler,
-Bebel
-Kautsky.