Postacią symboliczną, symbolem buntu wobec Boga w imię wielkiej miłości do człowieka, jest Prometeusz. Jako stwórca i dobroczyńca
ludzkości, troszczył
się o ludzi i pragnął im pomagać, przez co naraził się bogom. Był bohaterem nie tylko przez swoje czyny, ale również przez swoją mękę. Jest on archetypem
dla zbuntowanych i społeczników, który nie tylko dał ludziom ogień, ale nauczył jak ułatwiać sobie życie. Uczył on ludzi rzemiosła, rozwoju cywilizacji - wszystko to ludzkość zawdzięcza zbuntowanemu Tytanowi.
Prometeusz występuje w różnych rolach. Możemy nazwać go stwórcą, gdyż według mitu, to on stworzył człowieka z gliny pomieszanej ze łzami, a duszę dał mu z ognia niebieskiego skradzionego z rydwanu słońca. Prometeusz to także zbuntowany anioł, który jest dumny, pełen pychy i sprzeciwia się bogu - Dzeusowi. Burzy on święty porządek świata dając ludziom boski ogień i czyniąc człowieka władcą ziemi. Okradzieni, oszukani bogowie tracą autorytet w oczach ludzi, którzy nie okazują im należytego szacunku. Prometeusz wzgardził więc prawami i autorytetami bogów. Przekazanie ludziom świętego ognia symbolizuje sięgnięcie po rzeczy święte, zastrzeżone co można uznać za istną profanację. Prometejski bohater dążąc do nowego ładu musi najpierw zburzyć stary świat, a więc jest niszczycielem, burzycielem. Nie zna on kompromisu, nie uznaje autorytetów, chociaż wie, że może go spotkać straszna kara. Jako bohater prometejski nie boi się ryzykować. Jest gotów poświęcić samego siebie dla dobra innych. Jest gotów poświęcić samego siebie dla dobra innych. Służy on wzniosłej i szlachetnej sprawie. Ostatecznie zostaje on ukarany. Staje się męczennikiem, wzorem poświęcenia dla dobra ogółu. Cierpi jak Chrystus, ale tak jak i On zmartwychwstanie. Prometeusz bowiem odzyskał wolność, od męki uwolnił go Herakles, a Dzeus mu przebaczył.