Królestwo Polskie - część II/III Zastępcą króla
był namiestnik spełniający swe czynności pod nieobecność władcy
Jego postanowienia miały być wydawane w Radzie Administracyjnej i kontrasygnowane przez jednego z członków Rady Ministrów, miał on działać w obrębie udzielonych mu przez króla pełnomocnictw (pierwszym namiestnikiem był gen. Józef Zajączek)
Dużą rolę odgrywał wódz naczelny czyli wielki książę Konstanty (brat cesarza) i poza konstytucyjną komisarz carski (Nowosilcow)
Odrębności narodowe:
wojsko Polskie
język narodowy Polski
obsadzanie urzędów z reguły przez Polaków
herb królestwa
Sejm (bracia Bonawentura i Wincenty Niemojowscy – przywódcy opozycji liberalnej)
W skład sejmu wchodzili: król, senat, izba poselska
Do senatu należeli biskupi, wojewodowie i kasztelani w liczbie odpowiadającej najwyżej połowy izby poselskiej (nie więcej niż 64)
Na opróżnione miejsca senatorów świeckich król miał powoływać spośród podwójnej liczby kandydatów, wysuniętych przez senat
Senatorem mógł być tylko właściciel gruntowy
Izba poselska składała się ze 128 członków w tym 77 posłów i 51 deputowanych gmin (cenzusy: posiadania, służby publicznej, przynależności do wolnych zawodów)
Na czas obrad sejmowych gwarantowano posłom i deputowanym nietykalność
Sejm miał się zbierać co dwa lata lub w razie potrzeby, a obrady miały trwać 30 dni jeśli król ich wcześniej nie rozwiąże
Kompetencje sejmu (szersze niż w Ks. Warszawskim) obejmowały: ustawodawstwo w zakresie prawa sądowego i administracyjnego
stanowienie o systemie menniczym, o podatkach i budżecie
decydowanie o zaciągu do wojska
ustawodawstwo konstytucyjne po pierwszych statutach organicznych, określających takie instytucje jak sejm a wydanych przez króla
kontrolę rządu o ograniczonym zakresie
Zmiany w projektach rządowych mogły następować (jak w Księstwie) po porozumieniu się Komisji Sejmowych z Radą Stanu
Pod koniec obrad każda izba mogła uchwalać prośby do króla o wniesienie do następnego sejmu projektu
Sejm wysłuchiwał sprawozdania Rady Stanu o stanie kraju, uwagi o nim przedstawiały sejmowi komisje pod koniec obrad. Izba Poselska mogła wówczas uchwalić odezwę do króla i skargi na ministrów, radców stanu, referendarzy i sędziów Sądu Najwyższej Instancji
Ministrowie, radcy stanu i referendarze mieli ponosić przed sejmem odpowiedzialność konstytucyjną – oskarżać miała izba poselska, sądzić senat – jako sąd sejmowy
Zbrodnie stanu podlegały także sądowi sejmowemu