Z 26 głównych mocarstw kapitaistycznych, jedynie Stany Zjednoczone wyszły z wojny zwycięsko. Anglia i Francja mocno osłabione,
Niemcy, Włochy i Japonia przegrały i podpisały bezwarunkową kapitulację. W Europie Wschodniej obok ZSRR powstał cały blok panstw demokratycznych i od tego czasu mówi się o problemie pokojowego współistnienia państw o różnych ustrojach. Należy nadmienić, że we Francji i Włoszech dużą role odgrywają partie komunistyczne. Celem Stanów było umocnienie dominującej pozycji w świecie kapitalistycznym i ograniczenie wpływu komunizmu - polityka antyradziecka. Po śmierci Roosevelta w 1945 roku, prezydentem Usa został Truman, który był rzecznikiem twardej polityki wobec ZSRR. Zaczyna się Zimna Wojna. Sygnałem było przemówienie Churchila w 1946 roku, w którym zaatakował Związek Radziecki. Mówił o tzw. Żelaznej Kurtynie, która musi przeciwstawić się komunistycznemu zagrożeniu. Zaczyna kwestinować postanowienia Konfederacji w Poczdamie. Przykładem umocnienia pozycji politycznej i gospodarczej USA w Europie był plan Marshalla, opracowany w 1947 roku. Na jego mocy 14 miliardów dolarów zostało przeznaczone na pomoc państwom, które najbardziej ucierpiały w czasie II Wojny Światowej. Następuje zmiana na terenie stref okupacyjnych. w 1946 roku połączone zostały strefy USA i Anglii; utworzono Bizonię, a w 1949 przyłączono Francję tworząc Trizonię, a następnie RFN. Czynnikiem ekonomicznym izolującym panstwa obozy demokratycznego była decyzja Trumana z 1948 roku o podpisaniu ustawy w sprawie embarga na towary strategiczne eksportowane do Związku Radzieckiego, a od 1950 roku ograniczenie to obejmowało wszystkie państwa demokratyczne. Bardzo ważnym czynnikiem politycznym była doktryna Holsteina, która mówiła, że Niemcy Zachodnie nie będą uznawały żadnego państwa, które nawiąże kontakty polityczne z NRD.