Limitowanie sejmów weszło do praktyki parlamentarnej w dobie panowania Augusta Mocnego. Limitowanie sejmu oznacza odraczanie
sejmu na dalszy termin z pozostawieniem w mocy uchwał, które zostały podjęte w czasie konkluzji
kadencji limitowanej oraz utrzymanie ważności mandatów członków izby poselskiej na okres do zakończenia kadencji z limity. Limita była próbą osłabienia
zrywania sejmów. Jej celem było odraczanie drażliwych i spornych tematów do sejmu z limity, żeby rozstrzygnąć decyzje niecierpiące zwłoki i tym samym zapobiec zrywania sejmu. Zdaniem H. Olszewskiego” stanowiła ona element kontroli sejmu nad aparatem rządowym i symbol trwałej suwerenności sejmu”. W dobie Sasów limita była ideologią większości feudałów skierowaną przeciwko dworowi królewskiemu. Szlachta obawiała się, że limita będzie narzędziem walki dworu przeciwko szlachcie, w związku, z czym zdecydowała o jej krótkotrwałości i jej skasowaniu. Obalenie limity nie przyniosło zbyt dużych oporów, ponieważ król i masy szlacheckie nie traktowały tej instytucji jako zdobyczy sejmu, pod którą kryłaby się jakaś głębsza tendencja reformy ustroju parlamentarnego i państwowego. Instytucja limita, przeprowadzona w 1712 roku, wprowadziła szereg elementów sejmu gotowego, która przede wszystkim uznała ważność uchwał kadencji bez względu na los reasumpcji, czyli wznowieniu obrad.