Głównym zadaniem II RP było umacnianie swej pozycji na arenie międzynarodowej – minister Aleksander Skrzyński podkreślał,
że polityka zagraniczna ma dla Polski ogromne znaczenie. Największym dylematem było położenie pomiędzy Niemcami a ZSRR – osłabienie tych państw po I wojnie było zjawiskiem tylko przejściowym. Z tego względu
Polska z uwagą śledziła wzajemne relacje między Niemcami a ZSRR.
-
stosunki z ZSRR były napięte – rząd radziecki dążył do zawarcia z II RP układu o nieagresji (ze względu na jej położenie geopolityczne).
-stosunki z Niemcami – Niemcy niechętnie przyjęli fakt powstania państwa polskiego, widzieli w niej sojuszniczkę Francji. Starali się utrudnić jej odbudowę gospodarczą. Polacy uważnie obserwowali fakty związane z tajnym zbrojeniem się Niemiec.
-Wielka Brytania – odgrywała wielką rolę dla RP w okresie międzywojennym, Anglicy widzieli jednak w Polsce sojusznika Francji i patrzyli na nią przez pryzmat swego stosunku do Niemiec i Rosji. Anglicy przyczynili się do niekorzystnego ukształtowania granicy zachodniej RP.
-Francja – była sojuszniczką Polski, na konferencji pokojowej w Paryżu występowała w jej obronie (silna Polska osłabiała pozycję Niemiec). Sojusz polsko – francuski nie był jednak pozbawiony sprzeczności. Z czasem (z powodu osłabienia Francji) Polska w coraz mniejszym stopniu mogła liczyć na jej pomoc.
-stosunki z Czechosłowacją - były przeważnie oziębłe, a nawet wrogie. Zaciążył tu głównie zatarg o Śląsk Cieszyński, rząd Czechosłowacki nie wierzył w trwałość państwa polskiego.
-stosunki z Litwą – brak normalnych kontaktów. Główna przyczyna to sprawa Wilna. Strona polska nie godziła się na niepodległość Litwy.
-Rumunia –z Rumunią zawarto układ sojuszniczy o charakterze obronnym, który był zwrócony przeciwko ZSRR
Pokojowe tendencje w polskiej polityce zagranicznej były dobrze widoczne w czasie gdy ministrem spraw zagranicznych był Konstanty Skirmunt (1921-22), starał się on poprawić stosunki z sąsiadami.
Polska polityka zagraniczna nie miała nowoczesnego charakteru, np. anachronizmem było np. nie uwzględnianie aspiracji narodów sąsiednich (Ukraińców, Białorusinów, Litwinów) Dyplomacja polska działała mało skutecznie, sprawy polityczne dominowały nad sprawami gospodarczymi. Po Locarno pozycja Polski uległa osłabieniu.W latach 30-tych w Polsce zdano sobie sprawę, że trzeba zmienić metody działania i że sam sojusz z Francją jest niewystarczający i trzeba szukać gdzie indziej asekuracji. Miał się tym zająć Józef Beck (chciał, by II RP się usamodzielniła). Nowy kurs polskiej polityki zagranicznej miał się przejawić w dążeniu do unormowania stosunków z ZSRR i Niemcami (polityka równowagi). 25 VII 1932 podpisano polsko – radziecki układ o nieagresji. W latach 1933-34 polityka zagraniczna II RP zyskała dużą swobodę manewru. Aby prowadzić politykę równowagi nawiązano współpracę z Niemcami hitlerowskimi – sam Hitler chciał maskować swe rzeczywiste zamiary. 26 I 1934 została podpisana z Niemcami deklaracja o niestosowaniu przemocy w stosunkach wzajemnych. Układy o nieagresji z ZSRR i Trzecią Rzeszą stwarzały możliwość prowadzenia polityki równowagi. W końcu 1934 stosunki polsko – radzieckie ochłodziły się, zaś z Niemcami układało się OK. Największe zachwianie polityki równowagi to rok 1938. Po Monachium Hitler czuł się już pewnie i zaczął dążyć do podporządkowania Polski. Niemcy zażądali przyłączenia Wolnego Miasta Gdańska do Rzeszy oraz budowy eksterytorialnej trasy przez Pomorze. Ribbentrop jednocześnie podkreślał, że Polska powinna przystąpić do paktu antykominternowskiego. Polska zaczęła szukać w tej sytuacji sojuszników. 30 III 1939 otrzymała gwarancje brytyjskie, do których następnie przyłączyła się Francja. Gwarancje te nie wpłynęły na postawę Hitlera. Jednocześnie dyplomacja polska doprowadziła do odprężenia w stosunkach z ZSRR. W rzeczywistości Polska była osamotniona. 28 IV 1939 Hitler wypowiedział układ polsko – niemiecki z 1934, zaś 5 V Beck powiedział w sejmie że „nie ma pokoju za wszelką cenę”. 23 VIII zawarty został pakt Ribbentrop – Mołotow, a wojna stała się tylko kwestią kilku dni.