Konstytucja kwietniowa jest bardzo zwięzła, ma 81 artykułów, które dzielą się na 14 rozdziałów. Wprowadzono w niej nadrzędność państwa zamiast koncepcji nadrzędnych państw jednostki. Wg. Twórców tej konstytucji, interesy państwa są zgodne z interesami społeczeństwa. W miejsce słowa „naród” wprowadzono pojęcie „społeczeństwo” oraz „obywatele”.
Prezydent – kadencja na 7 lat. Kandydata na
prezydenta wyłaniało Zgromadzenie Elektorów składające się z osób wybranych przez Sejm (50 osób) i Senat (25) oraz wirylistów (5). Ustępujący z urzędu prezydent mógł wskazać swego następcę. Zgodnie z konstytucją z 1935 roku prezydent miał charakter nadrzędny wobec innych organów państwa. Jego zwierzchnictwu podlegały rząd, Sejm, Senat, siły zbrojne, sądy i kontrola państwowa. Był odpowiedzialny tylko przez „Bogiem i historią”. Prezydentowi w ustawie zasadniczej przyznano uprawnienia osobiste (prerogatywy) oraz uprawnienia zwykłe. Prerogatywy nie wymagały kontrasygnaty odpowiednich ministrów. Prerogatywy takie to m.in. wskazanie swego następcy, odwołanie i mianowanie premiera, prezesa NIK, Naczelnego Wodza i Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych, rozwiązanie parlamentu przez upływem kadencji. Prezydent zyskiwał nadzwyczajne uprawnienia na czas wojny.
Prezydent zwoływał, otwierał, odraczał i zamykał sesje Sejmu i Senatu. Miał
prawo weta w stosunku do uchwał obu izb. Prezydent reprezentował państwo na zewnątrz, decydował o obsadzie najważniejszych stanowisk. Prezydent RP skupił w swych rękach prawie całą władzę państwową.
rząd – wg konstytucji „Rząd kieruje sprawami państwa, niezastrzeżonymi innym organom władzy”. Rząd posiadał prawo inicjatywy ustawodawczej. Wzmocnieniu uległa pozycja premiera. Premier, rząd i poszczególni ministrowie wydawali rozporządzenia wykonawcze. Członkowie gabinetu byli odpowiedzialni przez prezydentem. Premier i ministrowie mogli być postawieni przez Trybunałem Stanu (po złożeniu odpowiedniego wniosku przez prezydenta, lub połączone izby).
Władza ustawodawcza – nastąpiło wyraźne ograniczenie roli parlamentu. Liczbę posłów zmniejszono do 208, zaś Senatorów do 96.
Wybory do Sejmu – czynne prawo wyborcze przysługiwały tym, którzy ukończyli 24 lata, zaś bierne – po ukończeniu 30 roku życia.
Wybory do Senatu – 32 senatorów pochodziło z nominacji prezydenta. Pozostałych 64 wyłaniano w drodze dwustopniowych wyborów pośrednich. Czynne prawo wyborcze przysługiwało tym, którzy skończyli 30 lat, zaś bierne – 40 lat.
Sejm został wyłączony z rządzenia państwem, wg konstytucji „Sejm sprawuje funkcje ustawodawcze i kontrolę nad działalnością Rządu”, ustala budżet. Jednocześnie kompetencje parlamentu zostały ograniczone przez prezydenta.
Konstytucja kwietniowa wzmocniła pozycję Senatu (izba ta mogła brać udział w postępowaniu o pociągnięcie ministrów do odpowiedzialności parlamentarnej i konstytucyjnej).
Więcej streszczeń na temat Konstytucja kwietniowa z 1935