Około 550p.n.e. Cyrus II Wielki wyzwolił się spod
panowania medyjskiego dając tym samym
początek
imperium Achemenidów. W 547p.n.e. podbił on
królestwo lidyjskie, a greckie miasta na zachodnim brzegu Azji Mniejszej musiały uznac jego zwierzchnictwo tak jak Karyjczyci i Licyjczycy. Kiedy w 539p.n.e. zajął Babilon, otworzyły się również przed nim drogi do Mezopotamii, Syrii i Fenicji. W momencie jego śmierci granice
królestwa na północnym wschodzie sięgały do Jaksartesu, a na wschodzie do Baktrii i Sogdiany.
Podbite królestwa istniały nadal, jednakże pod zarządem perskim.
Zachowane zostały religie, krajowe obyczaje i języki oraz specjalne formy rządów.
Rezydencja została odbudowana przez Cyrusa II Parsagarda, a drugą stolicą królestwa była medyjska Ekbatana. Językami oficjalnymi były: perski, elamicki i armeński.
Syn Cyrusa II, Kambyzes /529-522p.n.e./, zająwszy Egipt, kontynuował politykę podbojów.
Dopiero jego następcy, Dariuszowi I Wielkiemu udało się przywrócic jednośc królestwa.
W polityce wewnętrznej Dariusz I zapoczątkował nową epokę: przeprowadził podział imperium na 20 satrapii, wprowadził jednolitą złotą monetę /dareikos/, uporządkował podatki i finanse oraz rozbudował szlaki komunukacyjne.
Za jego panowania i jego następcy Kserksesa I /486-465p.n.e./ Persja osiągnęła największy przyrost terytorialny.
Klęski Persów pod Maratonem, Salaminą i Platejami wywołały powstania w Egipcie i Babilonii, które wybuchały także za późniejszych Achemenidów. Sytuacje polityczną komplikowały dodatkowo spory wewnętrzne o tron.
Artakserkses III Ochos /359-338p.n.e./ podjął raz jeszcze z powodzeniem wysiłek pełnej mobilizacji wszystkich sił i krótkotrwałego przywrócenia świetności imperium.
W końcu jednak on i jego syn Arses /336p.n.e./ padli ofiarą intryg dworskich.
Klęska zadana przez króla macedońskiego Aleksandra III Wielkiego Dariuszowi III
oznaczała faktycznie koniec panowania dynastii Achemenidów.