Analiza „Pieśni o spustoszeniu Podola” Jana Kochanowskiego pod
kątem przemowy, cz. 2
2). Środki stylistyczne (tzw. figury retoryczne) w utworze Jana Kochanowskiego „Pieśń o spustoszeniu Podola” to:
- apostrofy, np.: „Polaku”, „(...) cny Lachu!”
- wykrzyknienia, np.: „(...) dzieli łup żałosny!”, „(...) mocny Boże!”, „...nierządne, jedzą!”, „...nie ustępuj kroku”, „...a żołnierzowi pieniądze gotujmy!”, „Dajmy, a naprzód dajmy!”
- pytania retoryczne, np.: „Jakiego serca Turkowi dodamy, jeśli tak lekkim ludziom nie zdołamy?”, „Kto wie, jemu czyli tobie szczęście chce służyć?”, „Wsiadamy? Czy nas półmiski trzymają? Biedne półmiski, czego te czekają?”, „Inszy to darmo po drogach miotali, a my nie damy, bychmy w cale trwali?”
- porównania, np.: „(...) a pohaniec sprosny, nad Niestrem siedząc, dzieli łup załośny!”, „Niewierny Turczyn psy zapuścił swoje, którzy zagnali piękne łanie twoje”, „że ani pasterz nad owcami chodzi, ani ostrożnych psów za sobą wodzi”, „a dokąd wyroku Mars nie uczyni, nie ustępuj kroku!”, „Tarczej niż pierwej nastawiają, późno puklerza przebici macają”
- anafory nie występują powtórzenia, np.: „Zbójce (niestety), zbójce nas wojują”, „Czy nas półmiski trzymają, Biedne półmiski, czego te czekają?”, „Skujmy talerze na talery, skujmy...”, „Dajmy, a naprzód dajmy!”, „że i przed szkodą i po szkodzie głupi (...)”