Bette Davis, obiektywnie rzecz biorąc, nie była typem gwiazdy Hollywood ze swą drobną figurą i wysokim, wypukłym czołem, a jednak na planie partnerowali jej najwięksi amanci tamtego czasu. Tak było również z „Guwernantką”, w której wystąpiła wraz z Charlesem Boyerem. Światowa premiera „Guwernantki” (tytuł oryginalny „All This, and Heven Too”) miała miejsce 4 VII 1940 r.
Cesey Robinson napisał scenariusz o losach młodej guwernantki o dość niejasnej przeszłości, Henriette Deluzy (Bette Davis),która znajduje posadę u księcia De Praslin (Charles Boyer). Zazdrosna żona pana domu (Barbara O’Neil) terroryzuje rodzinę. Dzieci niezbyt ją obchodzą, dlatego nowa
guwernantka stanie
się w ich życiu kimś bardzo ważnym. Również ich ojciec nie ukrywa, że towarzystwo zrównoważonej i pełnej ciepła Henrietty odpowiada mu bardziej niż ciągłe pretensje rozhisteryzowanej żony.
W końcu, chcąc uniknąć otwartego konfliktu z księżną, guwernantka opuszcza dom De Praslinów. W zamian ma otrzymać list polecający umożliwiający podjęcie pracy w jakimkolwiek innym domu. Księżna, chcąc się zemścić, zwleka z listem a Henrietta pogrąża się w coraz większej nędzy. Kiedy dowiaduje się o tym książę De Praslin, postanawia za wszelką ceną zdobyć list. Księżna droczy się z nim, aż wreszcie, doprowadza do szału. Mąż zabija żonę, a winą za całe nieszczęście zostaje obarczona guwernantka. Młoda kobieta trafia do więzienia. W kraju wybuchają zamieszki. Lud jest zgorszony zepsuciem panującym wśród arystokracji. Cała wina skupia się na Henriettcie. Dręczony ciągłymi przesłuchaniami De Praslin popełnia samobójstwo. Wzburzenie ludu i ogólny niepokój w kraju sprawia, że guwernantka zostaje uwolniona. Wyjeżdża do Ameryki, by tam szukać dla siebie miejsca.
Na podstawie tego scenariusza Anatol Litvak wyreżyserował piękną historię miłosną, w której, dla przekory nie ma nawet jednego pocałunku. „Guwernantka” jest dowodem prawdy znanej tylko dobrym reżyserom. Nie wystarczy nagromadzenie scen łóżkowych, by nakręcić dobry romans, za to można nakręcić dobry romans bez ani jednej sceny łóżkowej.
„Guwernantka” nie jest jednak tylko romansem. Mamy tu nieudane małżeństwo, morderstwo, dobrze zarysowane tło historyczne. Konflikt między księżną De Praslin a jej mężem to drugie, mroczne dno tego filmu. Barbara O’Neil jako księżna dostała trudny orzech do zgryzienia. Gra tutaj chorą, nerwową, zimną i bezwzględną kobietę rujnującą życie męża i całej rodziny. Jednocześnie jednak obsesyjnie pragnącą miłości i gotową na wszystko, by tę miłość zdobyć. Tymczasem to właśnie jej zaborczość odstręcza męża i jest przyczyną wszystkich jej cierpień. Aktorka poradziła sobie świetnie z wszystkimi wyzwaniami, jakie niesie ta rola. Rozstrzygnięcie, czy rację ma żona, histerycznie pragnąca zainteresowania męża, czy mąż, gotowy za jakąkolwiek cenę zapewnić spokojny dom sobie i dzieciom, pozostawiam widzom. Jeżeli chodzi o inne atuty tego filmu, watro wspomnieć dziecięce kreacje, zwłaszcza Richarda Nicholosa w roli panicza Reynalda, oraz przepiękną jak zawsze muzykę Maxa Steinera.
Więcej streszczeń na temat Guwernantka