Bagdad Cafe – magiczna przypowieść o ludzkim życiu
Czerwona pustynia, na peryferiach Ameryki, poprzecinana siecią wielkich autostrad. Rozpadająca
się stacja benzynowa, zaniedbany, brudny motel z barem, w którym goście są rzadkością, staną się schronieniem
dla puszystej, niemieckiej turystki Jasmin. Uciekając od swojego męża i poukładanego, lecz nudnego życia niemieckiej „hausfrau”, wkroczy ona w zupełnie dla
siebie nową rzeczywistość. Znajdzie się gdzieś na słynnej amerykańskiej autostradzie „Route 66”, w samym środku pustyni Mojave. Przeżyje tutaj największą przygodę swojego życia, ale i sama zmieni życie garstki dziwnych mieszkańców tytułowego „Bagdad Cafe”. Tak rozpoczyna się film niemieckiego reżysera Percy Adlona z 1988 roku. Jest to dzieło nietypowe, pełne uroku. Zrealizowane jako produkcja niezależna, odniosło niebywały sukces komercyjny dla wielu widzów stając się filmem kultowym. Co sprawiło, że film niemieckiego autora, opowiadającego subiektywną historię o Ameryce odniósł taki sukces? Myślę, że zawdzięcza to swojej niezwykłej uniwersalności, poczuciu humoru i nadziei, jaką pozostawia po sobie. Historia niemieckiej turystki, która nieoczekiwanie dla samej siebie odkrywa swoją prawdziwą naturę, jest dla widza impulsem do wiary w możliwość zmiany własnego losu, takim jakim dla mieszkańców zapadłego motelu było pojawienie się przybysza z zupełnie innego świata. Poetyckie, pełne artyzmu zdjęcia, przypominające obrazy i spokojny montaż sprawiają, że wszystko wydaje się być zawieszone w czasie.
pustynia i rozgrzane słońcem niebo, które pojawia się raz za razem w kadrze dodatkowo podkreślają niezwykłość czasoprzestrzeni. Nastrój uzupełnia muzyka Boba Telsona, cicha, przejmująca. „Calling you” to utwór, w którym dziwny, smutny i delikatny głos kobiecy wprowadza poczucie niepokoju. Adlon tworzy kino osobiste, poetyckie, przepełnione niezwykłością, bardzo wizualne. Jednak to treść filmu i jego przesłanie mają dla niego najważniejsze znaczenie, właśnie temu podporządkowana jest cała reszta.
Konflikt między czarnoskórą Brendą, właścicielką motelu i przypadkową turystką, to nie tylko konflikt między dwoma różnymi charakterami, to przede wszystkim starcie dwóch odmiennych kultur. Starej i nowej, europejskiej i amerykańskiej. To starcie mitu amerykańskiej wolności i mieszczańskich tradycji Europy. Konflikt, w którym nikt nie jest zwycięzcą, bo obie postawy muszą ulec weryfikacji w obliczu rzeczywistości. Obie kobiety nauczą się od siebie wzajemnie, jak radzić sobie z brutalną rzeczywistością, a w ich życie wkradnie się magia. I choć czas jest nieubłagany, a turystyczna wiza Jasmin straci swoją ważność, to jednak nic już nie będzie w stanie zatrzymać tej magii... Bagdad Cafe jest w pewnym sensie bajką dla dorosłych, magiczną przypowieścią o tym jak dobro zwycięża zło codzienności, jej szarość i brutalność. Z całą pewnością ten obraz nie wszystkim musi się spodobać. Widzowie, którzy nie będą w stanie zaakceptować gry reżysera z rzeczywistością i wyobraźnią, nie uwierzą w jego historię. Dla tych jednak, którzy pozwolą uwieść się tej niezwykłej opowieści, film będzie odkryciem krainy szczęśliwości, czegoś w rodzaju „Nibylandii” przeniesionej w świat dorosłych, za którą tęsknimy. Może na nowo uwierzą, że magia jest wszędzie wokół nas i wystarczy tylko spojrzeć trochę inaczej na codzienność, żeby odkryć ją nawet w tak prozaicznym przedmiocie, jak termos do kawy.
Więcej streszczeń na temat Bagdad Cafe