Teatr elżbietański (renesans, barok) Wybitny przedstawiciel tej epoki to William Szekspir. Przeciwstawił
się wymogom dramatu klasycznego (antycznego), zrezygnował z zasady trzech jedności, zasady decorum. Wprowadził na scenę postacie fantastyczne: zjawy, upiory, wiedźmy. Bohaterowie okazywali się niejednoznaczni, ich charakter zmieniał się, trudno ich ocenić. Tematy sztuk Szekspira: władza, miłość, moralność, trudne wybory. W sztukach nie ma już chóru, jest podział na akty i sceny. Aktorzy nie noszą masek. Sztuki Szekspira oglądali możni, magnaci. Dla pospólstwa pozostawały nadal przedstawienia wędrownych trup teatralnych.
W
teatrze oświecenia najważniejszym przedstawicielem tej epoki jest Molier („Świętoszek”, „Skąpiec”)- pisał komedie atakujące wady mieszczaństwa francuskiego. Jego komedie nawiązywały do zasady trzech jedności, były realistyczne (brak elementów fantastycznych), bohaterowie - jednoznaczni (źli lub dobrzy). Teatr oświecenia pełnił funkcję dydaktyczną w myśl słów Moliera: „Najstraszliwszy cios zadaje się ułomnościom, wystawiając je na szyderstwo świata”. W Polsce z inicjatywy króla Stanisława Augusta został założony pierwszy teatr publiczny, rozwijały się balet i opera.
Teatr romantyczny - to teatr, który świadomie zerwał z wszelkimi ograniczeniami dramatu klasycznego. Nie ma tu zasady trzech jedności, nie ma zasady decorum, groteska przeplata się z tragizmem, bohaterowie ludowi są tak samo ważni jak przedstawiciele szlachty. Wprowadzono monumentalne ceny zbiorowe - tak potężne, że często trudno zrealizować je na scenie ze względu na ogromną ilość postaci. Dramat ma kompozycję otwartą – brak wyraźnej akcji, sceny są ze sobą bardzo luźno powiązane, niektóre dramaty wcale nie mają podziału na akty i sceny. Tematem jest władza, dramat jednostki, bunt, moralność, miłość. Najważniejszym elementem dramatu romantycznego jest bohater romantyczny - jednostka wybitna, bardzo skomplikowana, często skłócona ze społeczeństwem. Dramat romantyczny zyskał miano niescenicznego - przez monumentalne sceny zbiorowe, umiejscowienie akcji w bardzo dziwnych miejscach, wprowadzenie wielu elementów fantastycznych.
Teatr modernistyczny (przełom wieku XIX I XX) często nawiązywał do antyku, jak i do romantyzmu. Wprowadzone zostały motywy baśniowe, ludowe, sporo też fantastyki. Powstała koncepcja teatru ogromnego, czyli teatru, który stałby się połączeniem literatury, muzyki, plastyki. Przy czym każda z tych sztuk byłaby równie ważna, a nie stanowiła jedynie tła wydarzeń opisanych w dramacie. W teatrze pojawiło się wiele symboli.
Teatr w dwudziestolecia międzywojennego – tu coraz trudniej mówić o jednolitym charakterze sztuk teatralnych. Powstawały i dramaty poważne, i komedie. Z pewnością na uwagę zasługuje dramatopisarstwo Stanisława Ignacego Witkiewicza, który swoją koncepcję teatru określił krótko: „Mózg wariata na scenie”. W jego sztukach świat jest zdeformowany, treść niejednokrotnie szokująca, dominuje tu parodia i groteska, brak chronologii, a często też wydaje się, że brak także sensu.
Teatr współczesny (od zakończenia drugiej wojny światowej do dziś) jest
epoką eksperymentów teatralnych. Świat w dramacie jest zniekształcony, karykaturalny. W utworach dużo jest groteski, absurdu, ale także symboli. Pomieszane są ze sobą gatunki literackie, miejsce i czas akcji trudny do określenia, brak chronologii wydarzeń. Reżyserzy sięgają też po klasyczne sztuki (powstałe w innych epokach), ale przedstawiają je w nowy, często kontrowersyjny sposób, doszukują się w nich nowych treści.
Powyżej przedstawiony został skrót historii teatru — pisaliśmy o sztukach, które powstawały w poszczególnych epokach. Ale przecież wiadomo, że sztuki klasyczne, romantyczne czy modernistyczne nadal są wystawiane. Sztuki nie bywają zapominane wraz z końcem epoki. Inscenizacje "Dziadów", komedii Moliera, a nawet misteriów średniowiecznych czy tragedii starożytnych to stały, niezmienny punkt w repertuarze wszystkich współczesnych teatrów.