Scenariusz melodramatu napisała Krystyna Berwińska na podstawie własnej powieści, która wówczas jeszcze (1975 r.) czekała na druk. Film ukazał się w 1976 roku.
Główną bohaterką filmu „Con amore" w reżyserii Jana Batorego jest Ewa (kreacja Małgorzaty Snopkiewicz), studentka architektury. Dziewczynę nękają ciągłe bóle głowy. Udaje się do lekarza, który stwierdza nowotwór mózgu. Konieczna jest operacja. Ewa waha się, nie wierzy w jej skuteczność, popada w depresję. Nie potrafi przełamać swoich wewnętrznych wątpliwości, nie chce sama decydować a okoliczności zmuszają ją do natychmiastowego działania.
Jej chłopiec, Grzegorz, w którego wcielił się Wojciech Wysocki, za kilka tygodni ma wziąć udział w konkursie szopenowskim, marzy o laurach zwycięzcy, a jednocześnie zdaje sobie sprawę z tego, że wytyczony cel może osiągnąć tylko dzięki codziennym, wielogodzinnym ćwiczeniom. Miłość do Grzegorza nie pozwala Ewie podzielić się z nim własnymi problemami. Nie chcąc komplikować życia ukochanemu chłopcu, rezygnuje z własnego szczęścia. W brutalny sposób zrywa z Grzegorzem i w tajemnicy poddaje się operacji..
Natomiast Grześ tak niedawno jeszcze zakochany w Ewie potrafi wykreślić tę „wielką" miłość w ciągu jednej minuty. Nie zadaje sobie trudu zbadania motywów postępowania swej byłej ukochanej. Nie wierzy, że jest poważnie chora (o czym dowiaduje się przypadkowo od swej koleżanki Zosi ). Liczy się tylko jego męska urażona duma.
Ewa nie pozostaje jednak sama. Jej trudną sytuacją zainteresował się Andrzej (rola Mirosława Konarowskiego), kolega i rywal Grzegorza ze szkoły muzycznej. Dowiaduje się o jej rodzinę, warunki mieszkaniowe i materialne. Opiekuje się nią troskliwie. Za wszelką cenę stara się zdobyć pieniądze na leczenie dziewczyny, kontaktuje się z jej ciotką, gra w nocnym lokalu i zaniedbuje przy tym przygotowania do konkursu.
Zosia (Joanna Szczepkowska), córka profesora, która kocha się w Andrzeju bez wzajemności i wciąż w niego wierzy, wbrew woli ojca próbuje umożliwić mu warunki do ćwiczeń. Potajemnie załatwia Ewie sanatorium, ale chora dziewczyna w ostatnim momencie wycofuje się, wysiada z pociągu i wraca do domu. Andrzej postanawia zabrać ją na wieś do swojej rodziny. Ponieważ jednak bóle głowy nadal się powtarzają, Ewa nie wierzy w wyleczenie i próbuje popełnić samobójstwo rzucając się pod pociąg. Andrzej ratuje ją w ostatniej chwili.
Następne badania wykazują, że Ewa wraca do zdrowia. Andrzej, niestety, nie jest już w stanie nadrobić zaległości w ćwiczeniach do konkursu i odpada w eliminacjach. W rezultacie Grzegorz odnosi zwycięstwo i teraz pragnie wrócić do Ewy, ona jednak wybiera Andrzeja...
Akcji filmu towarzyszy przepiękna muzyka oparta głównie na utworach Fryderyka Chopina i Piotra Figla. Spełnia w „Con amore" przynajmniej kilka funkcji: licuje z obrazami przepełnionymi liryzmem i jednocześnie pogłębia uczuciowość tych scen. Oprócz tego muzyka świetnie odzwierciedla stany psychiczne bohaterów filmu a także podkreśla piękno przyrody polskiej.
Zatrzymajmy się więc chwilę wśród krajobrazu polskiego. Plenery kręcono głównie w Warszawie i Żelazowej Woli. Przyroda ukazuje się w filmie w różnych postaciach : począwszy od podwarszawskich lasów i stawów, poprzez wiejskie drogi i pola a skończywszy na urzekającej roślinności w prywatnym ogródku.
"Con amore" znaczy po włosku "z miłością, pieszczotliwie". Nazwa ta występuje również w języku muzycznym, znaczy wtedy "z uczuciem", to wskazówka interpretacyjna dla wykonawcy danego utworu. W tytule filmu włoski frazeologizm zachował oba znaczenia. "Con amore" to bowiem zarówno wzruszająca opowieść o miłości i szlachetności uczuć, jak i „z uczuciem" wkomponowany w akcję - koncert chopinowski.
Więcej streszczeń na temat Con amore