Seicho-No-Ie jest religią założoną w 1930 r. w Japonii przez Masaharu Taniguchi, który miał otrzymać boskie objawienie,
że świat materialny jest jedynie iluzją. W 1941 r. ta filozoficzna religia została uznana przez rząd japoński.
W religii tej wierzy się w istnienie jednego Boga, obecnego we wszystkich religiach, przy czym celem Taniguchi byłoby ich połączenie.
Symbol Seicho-No-Ie ukazuje pomieszanie trzech religii: krzyż,
swastyka i księżyc, które są otoczone symbolem szyntoizmu, słońcem.
W religii tej wierzy się w Jezusa, jako wybranego w celu zbawienia ludzi. Wierzy się również w reinkarnację, która ma być sposobem na duchową ewolucję.
Kult jest bardzo prosty: wykłady, pieśni i modlitwy. Kłaniają się wizerunkowi z japońskim napisem „Jisso” („Prawdziwy wizerunek”).
Podstawowym aspektem doktryny jest
dziękowanie. Problemy są jedynie tworem ludzkiej myśli.
Jest to religia łatwo adaptująca się do potrzeb jej wiernych, chociaż w Japonii dotyczyła początkowo jedynie kultu zmarłych przodków, dobrobytu i zachowania tradycyjnych wartości.