Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Rubens Trzy Gracje

Praca naukowa Recenzja   według:eviontko    
ª
 
Peter Paul Rubens to malarz flamandzki, który żył i tworzył w epoce baroku. Jest on autorem wielu wspaniałych i znanych dzieł. W swej twórczości bardzo często inspirował się on motywami antycznymi i mitologicznymi.
Jednym z takich właśnie dzieł jest obraz zatytułowany „Trzy Gracje”. Powstał on w epoce baroku i należy do nurtu barokowego, który był przeciwstawny pozostałym nurtom panującym w tym czasie – klasycyzmowi i realizmowi. Barok jest bowiem nazwą epoki ale także pojęciem określającym ekspresyjny nurt sztuki europejskiej powstałej w okresie od 1590 r. do około roku 1770.
Nurt barokowy charakteryzował się przede wszystkim bogactwem środków, oryginalnością, ruchem, emocjonalnością, łączeniem różnych elementów, nawiązywaniem do tematyki mitologicznej, dynamiką, ekspresją, znaczącą rolą koloru, posługiwaniem się alegorią i personifikacją, podkreślaniu dominanty (czyli najważniejszego motywu obrazu) światłem.
Wiele z tych elementów nurtu barokowego odnaleźć można na obrazie Rubensa. Przede wszystkim emocjonalność i ruch, które dominują w przedstawieniu postaci. Ukazanie kobiet zdominowane jest przez emocje, one same również w emocjonalny sposób podziwiają wzajemnie swoje ciała. Obraz jest również połączeniem różnych elementów. W tle widoczny jest fragment pejzażu, w prawym górnym roku umieszczona jest postać amorka (elementu ściśle barokowego), zaś nad głowami kobiet rozciąga się girlanda upleciona z różnego rodzaju kwiatów. Dzieło nawiązuje do motywów rzymskiej mitologii poprzez przedstawienie Gracji. Są one personifikacjami kobiet, które odegrały w życiu malarza znaczące role. Najbardziej charakterystyczne jest jednak wydobycie za pomocą światła najważniejszego motywu dzieła – kobiecych postaci a zwłaszcza ich nagich ciał.
Peter Paul Rubens namalował ten obraz między rokiem 1636 a 1638, a więc u schyłku swojego życia (zmarł w roku 1640). Jest on więc często traktowany jako dzieło będące podsumowaniem jego artystycznych dokonań. Pod postaciami trzech Gracji – rzymskich boginek piękności, miłości i wdzięku przedstawił on kobiety swego życia. Dwie z nich przedstawiają żony malarza – pierwsza żona to Izabela Brant (od prawej), druga to Helena Fourment (od lewej), zaś postać środkowa, na której pozostałe skupiają swój wzrok i uwagę, przedstawia najprawdopodobniej jego kochankę. Czy jest tak w rzeczywistości? Trudno jednoznacznie stwierdzić, autor dzieła nigdy bowiem nie wypowiedział się w tym temacie jednoznacznie. Faktem jest, że obraz podkreśla piękno kobiecego ciała i stanowi zachwyt nad urokami życia.

Kobiety Rubensa są obfite i krągłe, mają duże brzuchy, mają fałdki, duże uda i pośladki, są po prostu „puszyste”. Takie właśnie cechy wyglądu kobiety świadczyły w epoce baroku o jej pięknie. Ten kanon przedstawiał Rubens na wielu swych obrazach. Trzy Gracje mają małe piersi, które wydają się nieproporcjonalne do pozostałych krągłości. Stopy także są małe i stanowią kontrast w stosunku do silnych, dużych ud oraz mocnych łydek. Kobiety mają długie, złociste włosy, upięte lub rozpuszczone. Ich cery są śnieżne, twarze pokrywają rumieńce, oczy są duże i wyraziste. Wszystkie trzy dotykają się i obejmują. Kobiety są nagie, lecz ich nagość nie jest bezwstydna czy nieprzyzwoita, jest dyskretna. Widzimy je wyraźnie, gdyż są one oświetlone jasnym światłem. W tym miejscu rola światła jest najważniejsza. Dzieje się tak dlatego, że kobiety są głównym tematem dzieła, a więc według zasad barkowego nurtu ich postacie musiały być podkreślone przy pomocy światła.
Na dalszym planie obrazu widoczne są elementy pejzażu – zwierzęta, drzewa, łąka, chmury. Rubens bardzo często przedstawiał kobiety na tle pięknego krajobrazu, co w połączeniu stwarzało aurę niezwykłości i spokoju obrazu, który dzięki temu przeistaczał się w obraz Arkadii, swoistego raju, a przedstawiane kobiety stawały się jego mieszkankami.

Intymność, barokowa obfitość kształtów, barwność, pejzażowe tło – wszystko to razem tworzy niepowtarzalny efekt. Barokowe kobiety są piękne, a ich ciała zniewalają kolorystyką, która ma barwę morelowego złota.
Obraz Piotra Rubensa jest pochwałą kobiecego piękna. W taki właśnie sposób malarz ten przedstawiał kobiety – wysokie, krągłe, o blond włosach i różanej karnacji. W epoce baroku takie właśnie kobiety, jak „Trzy Gracje” Piotra Pawła Rubensa, stanowiły ideał piękna i takie uważano za okazy zdrowia oraz płodności.
Ideał piękna kobiety w tych czasach utożsamiany jest z pojęciem tzw. rubensowskich kształtów. Nazwa ta pochodzi oczywiście od sposobu obrazowania kobiet przez tego malarza.
„Trzy Gracje” są odwołaniem do motywów mitologicznych. Artysta przedstawia kobiety swego życia pod postaciami rzymskich boginek. To upersonifikowanie nadaje obrazowi podniosłości i patosu. Uwzniośla piękno kobiet, które dla malarza były najważniejsze i które darzyły go uczuciem miłości.
Opublikowano dnia: 30 czerwca, 2010   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.