Oficyna Florencka, rękodzielnicza
Oficyna drukarska, znana także pod nazwami Stamperia Polacca lub Tyszkieviciana Typographia,
założona i prowadzona przez grafika i typografa S.F. Tyszkiewicza we Florencji w latach 1928-39 i 1947-54, a 1940-47 w Nicei. Wydawała druki w języku polskim, angielskim i włoskim, niskonakładowe, o charakterze bibliofilskim. Tyszkiewicz, rozmiłowany w starodrukach, używał m. in. odlanych na nowo dla siebie XVII-wiecznych czcionek Nicolas Cochin, sam wykonywał projekty układu graficznego, wycinając m. in. w drzewie projekty winiet, kart tytułowych itp. Do 1939 wydał kilka książek o sztuce, m. in. "Fiorenza" z drzeworytami T. Cieślewskiego (1929), studium C. Kennedy'ego o rzeźbiarzu A. Verrocchiu (1932), z literatury "Życie nowe" Dantego w przekładzie E. Porębowicza, "Sonety krymskie" Mickiewicza (1929) w języku polskim i w przekładzie włoskim O. Skarbka-Tłuchowskiego. Za swą sztukę drukarską otrzymał 1937 Grand Prix na wystawie w Paryżu. W czasie wojny w Nicei wychodziły tomiki poezji, m. in. K. Wierzyńskiego, A. Janty, J. Brzękowskiego; w ostatnim okresie ukazały się m. in. "Norwid-Beranger: Pożegnanie", analiza porównawcza dwujęzyczna, oraz studium "Il poeta della musica - F. Chopin" L. Kociemskiego (w tomiku m. in. "Fortepian Szopena" Norwida w przekładzie włoskim). W sumie Tyszkiewicz wydał około 50 druków; po jego śmierci (1954) resztki zasobów Oficyny Florenckiej, prasy, drzeworyty, rękopisy, korespondencja - zostały przekazane przez wdowę władzom polskim (1978) i złożone w Biblotece Narodowej.
(źródło: Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny. Komitet redakcyjny pod przewodnictwem Juliana Krzyżanowskiego, od 1976 Czesława Heransa. Warszawa 1984.)