Ludwik XIV, zwany Królem Słońce, był monarchą o bardzo władczych ambicjach. Kult swojej wielkości budował nie tylko poprzez
działania militarne i posunięcia polityczne, ale także tworząc wystawny i bogaty dwór, którego przepych miał wzbudzać szacunek podwładnych i władców innych państw. Ambicje Ludwika XIV znalazły odzwierciedlenie w bardzo konkretnych poczynaniach - w pierwszych latach królowania kazał przebudować Wersal i ogrody wokół pałacu. Zmieniano też pałacowe wnętrza, ich wystrój i wyposażenie. Otaczając się komfortem
Król Słońce prezentował światu swą siłę. Nie szczędził pieniędzy dla artystów, którzy swoimi dziełami mieli udokumentować jego potęgę. Obok poetów, malarzy, kompozytorów i architektów ubogacających swymi talentami życie dworskie, pojawili się twórcy mebli, ebeniści – stolarze artyści. Tak narodził się monumentalny styl w sztuce meblarskiej, zwany
Ludwikiem XIV. Był to czas rozkwitu baroku, który przewędrował do Francji z Włoch. We Włoszech powstawały wspaniałe kościoły, pałace, domy mieszkalne o bardzo wyszukanych formach: asymetria, bogata ornamentyka, łamanie klasycznych kanonów, umyślne wprowadzanie chaosu - stanowiły rodzaj rewolucji w architekturze. Te niezwykłe budowle wymagały odpowiedniego wyposażenia wnętrz, a więc mebli, które także miały olśniewać oryginalnością i urodą.
Styl barokowy potocznie oceniany jako przyciężki, przeładowany ozdobami, ma jednak niezwykłą, pełną elegancji dworskość. W architekturze i malarstwie, a także poezji barokowej artyści powracają do średniowiecznej symboliki i motywów. Odnajdują one swoje miejsce nie tylko w płaskorzeźbach pałacowych fasad, ale także w rzeźbach umieszczanych na meblach.
Ulubionymi formami stają się wygięte linie, pofalowane powierzchnie, spiralne kolumny i łamane gzymsy. Wymyślnie rzeźbione kanapy, fotele i krzesła, miękko tapicerowane ozdobnymi tkaninami lub złoconymi skórami, tworzą w salonach nastrój dostojeństwa i luksusu. Dziełami sztuki plastycznej stają się szafy dekorowane ornamentami, płaskorzeźbami, inkrustowane kością słoniową, miedzią i masą perłową, sekretery oraz stoły z finezyjnymi intarsjami. Często w barokowych meblach zestawiano kontrastujące ze sobą gatunki drewna, na przykład dębowe drewno stanowiło tło dla hebanowych płytek, sztabek, czy innych ornamentów.
Król Słońce stał się wzorem dla wielmożów i władców tego świata. Moda na bogaty wystrój pałaców i zdobione monumentalne meble w szybkim czasie opanowała Europę, dotarła nawet do Ameryki. Wspaniałe rezydencje powstały również w Polsce. "Podlaskim Wersalem" nazywany jest pałac Branickich w Białymstoku, czy warszawski pałac w Wilanowie - rezydencja króla Jana III Sobieskiego.
Ludwik XV godnie kontynuował ojcowskie zamiłowania do prowadzenia wystawnego dworu i tworzenia pięknych wnętrz. Poślubił córkę króla polskiego Stanisława Leszczyńskiego, która powiła mu 10 dzieci. Ale utrzymywał też na dworze wiele faworyt. Królowała wśród nich
Madame de Pompadour. To właśnie pani Pompadur była protektorką wielu artystów, także architektów i mistrzów sztuki meblarskiej. Jest to okres zwany rokoko. Za Ludwika XV zmienił się charakter wnętrz, budowano mniejsze, intymne pomieszczenia - buduary, gabinety. Meble fornirowano egzotycznymi gatunkami drewna, ornamentowano muszlami, kwiatami, roślinami i kratkowaną intarsją, wzbogacano złoconymi okuciami z brązu. Pojawiły się nowe typy mebli, w tym wiele przeznaczonych dla kobiet, takich jak sekretarzyki na wysokich nóżkach, berżery, konsole, pomocniki, różnego rodzaju komody, nocne stoliki.
Salony, gabinety i buduary upiększano drobnymi przedmiotami, tak zwanymi bibelotami. Śliczne szkatułki, puzderka, statuetki, figurki stawiano na meblach i kominkach. W tych luksusowych rokokowych wnętrzach nie mogło zabraknąć luster, które - choć znane już w starożytności - dopiero w barokowym meblarstwie otrzymały złocone, inkrustowane oprawy, zwieńczane często tak zwanymi koronami. Lustrzane tafle wprawiano też do szaf, serwantek, kabinetów i sekreter.
Następca Ludwika XV, Ludwik XVI, który jako jedna z pierwszych ofiar rewolucji francuskiej tak nieszczęśliwie zakończył swój żywot na gilotynie, również znalazł swoje miejsce w historii meblarstwa. Meble nazwane jego imieniem nie są tak bogato zdobione, jak poprzednie Ludwiki. Styl ten nazwany został klasycyzującym barokiem i choć ich forma jest zdecydowanie spokojniejsza i prostsza, nie można im odmówić wytworności i dworskiej elegancji.