Obraz powstały w 1545 r. zamówiony został przez Cosimo de'Medici księcia Florencji i podarowany jako dyplomatyczny prezent królowi Francji Franciszkowi I.
Płótno to stanowi zagadkę interpretacyjną gdyż Bronzino umieścił na nim wiele różnych symboli.
W centrum ukazane zostało uosobienie miłości zmysłowej: Wenus i Eros.
Siedząca Wenus trzyma w jednej ręce złote jabłko Parysa,będące symbolem jej triumfu jako najpiękniejszej bogini w drugiej zaś strzałę Kupidyna.
Uskrzydlony Eros jedną ręką podtrzymuje jej głowę jakby zaraz miał ją pocałować,drugą zaś trzyma jej pierś -jego postawa symbolizuje namiętność,pożądanie.
Ciała postaci są wręcz posągowo białe,niezwykle wydłużone i skręcone w manierystycznej pozie figura serpentinata,głowa Erosa wydaje się być nieproporcjonalna do tułowia.Wszystkie te cechy świadczą o manierystycznym wyrazie tego dzieła.
Z prawej strony widzimy kroczącego putto z pełną garścią płatków kwiatów (miłość- droga usłana różami) Zza jego pleców wylania się piękna istota,o nogach lwa,spod które szat przeziera zdradliwa rybią łuską i ogon węża- jest to alegoria fałszu.
Należy zwrócić uwagę na kilka symboli pojawiających się w obrazie jak np. gołąb u stop Wenus - tu niewinność,leżące maski - jako różne oblicza miłości,klepsydra -upływ czasu
Błękitna materia stanowiąca tło pierwszego planu ma nam dać poczucie niebiańskiej atmosfery rozgrywającej się na nim sceny.
Jeśli chodzi o ten obraz możemy się spotkać z innym jego tytułem " Zwycięstwo czasu nad miloscia " który bardzo dobrze oddaje jego znaczenie gdyż jak to widzimy na drugim planie : czas w asyście prawdy "veritas filia temporis" (prawda jest córką czasu = z czasem wszystko wychodzi na jaw) potężne ramie czasu (ukazanego tu jako siwy,brodaty starzec) zdziera zasłonę spod której wyłania się prawda,namalowane liście lauru sugerują jej zwycięstwo. Nie jest ona jednak piękna uśmiechnięta kobieta,ma wyraz niczym maska tragiczna,razem z czasem zdaje się zdzierać zasłonę pozorów jakie sprawia milosc w pierwszej swej fazie.Po lewej stronie obrazu widzimy stara krzycząca kobietę wyrywająca sobie włosy z głowy - możemy ja identyfikować jako zazdrość.
Obraz ilustruje złożony manierystyczny motyw z podtekstem erotycznym,mitologiczne zmagania się wartości stanowią pretekst do stworzenia manierystycznej wersji aktu,w której widzimy niewielkie odejście od ideałów renesansu.
Więcej streszczeń na temat Alegoria Czasu i Miłości