Gustaw Klimt
„Portret Emilii Flöge", 1902
178 x 80 cm, Historisches Museum, Wiedeń
Klimt jest autorem wielu portretów kobiecych należących do wiedeńskiej burżuazji. Kiedy artysta poznał Emilię w 1891 roku prowadziła wraz z siostrami Pauliną i Heleną salon mody. Sklep sióstr mieścił
się na pierwszym piętrze w kawiarni Cassa Piccola w Wiedniu a jego klientela wywodziła się z kręgów arystokratycznych. Sama Emilia była kobietą wyemancypowaną i niezależną. Jako projektantka mody ubierała się w stroje własnego pomysłu oraz w suknie narysowane dla niej przez Klimta. Malarz przez wiele lat pozostawał z nią w wolnym związku. Była jego muzą, jego natchnieniem twórczym.
Na portrecie
Emilia Flöge zdaje się nie mieścić. Brakuje górnej części fryzury i stóp. Glowa została oddana bardzo realistycznie. Klarowność przedstawienia rysów twarzy świadczy o mistrzowskim opanowaniu techniki naturalistycznej. Śmiałe spojrzenie, zaróżowione policzki, lekko zaciśnięte usta. Kobieta przybrała pozę modelki, lewą rękę oparła na biodrze, jej wysmukła sylwetka prezentuje się świetnie, lecz daleko jej do realizmu twarzy. Na sukni, którą Emilia ma na sobie, artysta mnoży efekty dekoracyjne: na niebieskofioletowym tle widoczny jest deseń złożony z żółtych kół i kwadratów oraz wielu wijących się linii. Wokół głowy ornament przybiera kształt kapelusza. Można tu zaobserwować zupełnie inny motyw – granatowe kwiaty przetykane zielonymi i różowymi trójkątami. Malarza interesuje bardziej zestawianie różnych materii niż jednolitość formy i barwnych tonacji. Jego sposób malowania przypomina efekt kalejdoskopu.
Natomiast trudny do rozpoznania mebel, o który opiera się Emilia staje się po prostu abstrakcyjną plamą, która licuje kolorystycznie z plamami ochrów i brązów tła. Właśnie na tym niezidentyfikowanym meblu Klimt podpisał się w dwu małych kwadratach – żółtym i zielonym. .
Więcej streszczeń na temat Portret Emilii Flöge