Kultura pucharów lejowatych jest jednostką bardzo zróżnicowaną, gdyż obejmuje duży obszar zasiedlenia. Przekłada
się to na różnice w materiale ceramicznym, krzemieniarstwie oraz na różnice w modelu gospodarczym. Ta ostatnia cecha wynika ze środowiska lokalnego, w jakim przyszło żyć poszczególnym grupom ludzi. Jednocześnie ludność ta była niezwykle elastyczna, potrafiła dostosować się do każdych warunków i odpowiednio je wykorzystać. Ludzie zamieszkują nadbrzeża morskie i okolice jezior, co rzutuje na ich gospodarkę polegająca na pozyskiwaniu owoców morza, ale również na obaszarach suchych, w okolicy mało urodzajnych, piaszczystych gleb (Mazowsze, okolice Łodzi). Zasiedlają również pas urodzajnych lessów (Bug-Niemcy środkowe). Wszędzie tam, gdzie gleba była mało urodzajna, ludzie skupiali się na hodowli zwierząt. Mieszkańcy nadbrzeży używali odnajdywanych dziś łodzi, wioseł, sieci i innego sprzętu rybackiego. Mieszkańcy urodzajnych lessów głównie skupiali się na uprawie zbóż, a dietę uzupełniali hodując zwierzęta i prowadząc gospodarkę zbieracką.
Na tych obszarach dochodziło do kontaktów i wymiany towarów. Proces ten był wymuszony ekonomicznie.
Obszary zasobne w krzemień to Dania, Skania, Meklemburgia, Rugia, Kielecczyzna (krzemień pasiasty, czekoladowy, świeciechowski) i Wołyń. Na Dolnym Śląsku zaś brak jest tego surowca. Importowano go więc w gotowej postaci z Kraśnika (krzemień świeciechowski). Na Kujawach krzemień ten stanowi bazę narzędziową. Formy jutlandzkie zaś znajdujemy na Pomorzu i w Wielkopolsce. Z krzemienia wołyńskiego mamy wyroby znalezione nawet w środkowej Polsce. Na Dolnym Śląsku importowany krzemień był surowcem luksusowym, wykonywano z niego tylko najważniejsze narzędzia-sierpy. Do innych narzędzi używano substytutu krzemienia-
serpentynitu. Jońska Góra, obok Jordanowa Śląskiego- to kopalnia serpentynitu, w jej okolicy rozlokowane były pracownie jego obróbki (Janówek, Tomice). Znajdujemy tam odpadki produkcyjne. W tym regionie również rozwinięty jest przemysł kościany, dłuta, przekłuwacze z kości zastępują krzemienne narzędzia. Ogólnie rzecz ujmując, cała ludność KPL jest niezwykle uniwersalna i silnie zindywidualizowana.
Wydaje się, iż w skład KPL wchodzą dwa etnosy:
1). Potomkowie ludności mezolitycznej i oni zasiedlają niżowe części obszaru kultury. Ich tradycja sięga czasów odleglejszych, ale związanych z obyczajowością miejscową. Mają dawny system wierzeń (bóstwa lasu, wód, kamieni, drzew), są mobilni, nie zakładają trwałych osad.
2). Napływowa ludność związana z kręgiem kultur
naddunajskich, która stworzyła KPL (grupę południową), gdy ich własny model się załamał. Przejęli zewnętrzne cechy KPL przy zachowaniu własnej tradycji duchowej i obyczajach, mających swoje źródło w kulturach naddunajskich. Wyróżniają się stabilnym, rozległym osadnictwem z dużymi domostwami, co genetycznie związane jest z późną fazą kultury lendzielskiej.
Uważa się więc, że pod nazwą KPL mogą funkcjonować różne ludy zróżnicowane nie tylko tradycją, kulturą, ale i językiem. Ich postęp cywilizacyjny w stosunku do kultur naddunajskich polega na tym, że mogą funkcjonować również na niżu i zasiedlać mało urodzajne gleby.
W KPL istnieją pewne enklawy, które związane są z osadnictwem na nieużytkach. Np. grupa łupawska zasiedlała wydmy. Jako jedyna przejęła ideę megalitów.