Mianem siedmiu cudów świata określa się siedem przykładów dzieł sztuki i szczytowych osiągnięć architektury, szczególnie
cenionych przez starożytnych Greków. Najstarszy zachowany spis sporządził Antypater z Sydonu na przełomie IV i III wieku p.n.e. Na przełomie wieków spis zmieniał się, jednak najczęściej były to:
Cud Pierwszy: Piramida Cheopsa
Jest to najsłynniejsza budowla świata starożytnego, będąca symbolem dawnego Egiptu. Postawiona
została na sztucznie wyrównanym terenie (zmierzone różnice poziomu wynoszą do 2,0 cm). Piramida zorientowana jest zgodnie z kierunkami świata. Boki jej są zwrócone dokładnie na północ, południe, wschód i zachód. Wielkie bloki kamienne, ważące po 2,5 tony (największe nawet około 15,0 t) zostały ustawione z wielką precyzją. Cała budowla składa się z ponad 23 mln takich bloków. Wejście do piramidy znajduje się w północnej ścianie. Cud Drugi: Wiszące ogrody królowej Seramidy w Babilonie
Słynne ogrody w Babilonie zbudowano dla królowej Seramidy na tarasie pałacu i doprowadzono do nich system rur nawadniających. Jest to zespół ogrodów dworskich, występujący na sztucznych tarasach, wspartych na przesklepionych kolebkowo fundamentach w ten sposób, że drzewa były widoczne z zewnątrz ponad murami miejskimi. Wiszące ogrody stanowiły część pałacu nowobabil. króla Nabuchodonozora II.
Ponoć krawędzie tarasów porośnięte były tysiącem pnączy, które wiły się ku niższym tarasom, tworząc z siedmiu ogrodów zieloną, stromą górę. Wyglądały tak, jakby wisiały lub unosiły się w powietrzu, stąd też nazwa – „wiszące ogrody”. Cud Trzeci Kolos Rodyjski
Jest to olbrzymi spiżowy posąg Heliosa . Ma wysokość ok. 32 m i waży ok. 70 ton. Wykonany był z 13 ton brązu, ponad 7 ton żelaza oraz był obciążony kamieniami. Koszt budowy wyniósł 300 talentów, czyli około 9 ton srebra. Kolos Rodyjski jest dziełem Charesa z Lindos. Został wzniesiony w latach 292–280 p.n.e. u wejścia do portu na Rodos w celu upamiętnienia zwycięstwa Seleukosa I Nikatora nad Demetriuszem Poliorketesem.
Niestety runął w 224 p.n.e. podczas trzęsienia ziemi.
Cud Czwarty Mauzoleum w Halikarnasie
Był to monumentalny grobowiec władcy Karii Mauzolosa (właśnie od niego wywodzi się nazwa) i jego żony Artemizji. Został wzniesiony w 350r.p.n.e. Budowla, która została wybudowana na planie prostokąta miała obwód ok. 125 m. Otoczona była 36 kolumnami. Na wysokim cokole został umieszczony joński peripteros zwieńczony schodkową piramidą z kwadrygą na szczycie. Ozdobiony został trzema reliefowymi fryzami dłuta Skopasa, Leocharesa, Bryaksisa z Karii i Timoteosa oraz posągami.
Niestety budowla Nie przetrwała do naszych czasów. Mauzoleum w Halikarnasie rozebrali joannici pod koniec XV wieku. Część z zabytków mauzoleum, między innymi rzeźby, znajduje się w British Museum w Londynie.
Cud Piąty Świątynia Artemidy w Efezie
Świątynia Artemidy znana pod nazwą Artemizjonu. Stanowiła największą ozdobę Efezuw Azji Mniejszej (obecnieTurcja). Ta olbrzymia świątynia miała wymiary: 110 m na 55 m. Zbudowana została przez króla Lidii Krezusa w połowie VI w.p.n.e. Świątynia zastała zaprojektowana przez Chersifrona i Metagenesa z Knossos.
Cud Szósty
Posąg Zeusa olimpijskiego
Był to kolosalny , posąg kultowy Zeusa, będący dziełem Fidiasza z ok. 430 p.n.e. Posąg wykonany został przy udziale toreuty Kolotesa i malarza Panajnosa, dla świątyni w Olimpii. Wyobrażał boga siedzącego na tronie w płaszczu i wieńcu oliwnym, ze statuetką Nike na prawej dłoni i z berłem w lewej - symbol jedności cywilizacji greckiej.
Miał wysokość ok. 12 m. Zbudowany został z drewnianych desek przymocowanych do wielkiego drewnianego rusztowania, pokryty kością słoniową (tors boga) i złotem (jegoszata).
Zniszczono go w 426 lub 475 r. n.e. Jest znany głównie z wyobrażeń na monetach greckich. Istnieją dwie wersje, wyjaśniające jego zniszczenie. Pierwsza z nich mówi, że posąg spłonął w pożarze świątyni w Olimpii w 426 n.e. Zgodnie z drugą wcześniej trafił do pałacu cesarskiego w Konstantynopolu, gdzie spłonął w 475 n.e.
Cud siódmy
Latarnia morska na Faros
Jest to latarnia morska znajdująca się na wschodnim cyplu małej wysepki o tej samej nazwie, u wejścia do Portus Magnus w Aleksandrii, w Egipcie. Zbudowana została w 279 p.n.e. na podstawie planów architekta Sostratosa z Knidos, i na polecenie Ptolemeusza I a, ukończona podczas rządów jego syna Ptolemeusza II. Możliwe, że pomysłodawcą budowy latarni był sam Aleksander Macedoński.
Latarnia znajdowała się na przybrzeżnej wysepce Faros, która mając sztuczne połączenie ze stałym lądem poprzez Heptastadion, stanowiła część wejścia do portu w Aleksandrii w Egipcie. Latarnia zwieńczona była kopułą wspartą na ośmiu kolumnach. Na niej ustawiony był posąg Posejdona o wysokości około 7 m. W tamtych czasach była to najwyższa budowla na ziemi o podstawie mniejszej od jej wysokości. Wieża ma wysokość ok. 120-135 m . Ma trzy kondygnacje: najniższą - kwadrat, następna - ośmiokąt, a ostatnia - cylinder. Szeroka, okrągła rampa wiodła na szczyt, gdzie zapalano ogień widoczny z odległości ok. 50 km. Prawdopodobnie już w II wieku runęła najwyższa część latarni. W IX wieku jej dolna część została zaadaptowana na meczet o nietypowej orientacji - wzdłuż osi północ-południe. Latarnia uległa uszkodzeniu przez trzęsienia ziemi w latach 1303 i 1323, wieża została ostatecznie zniszczona przez trzęsienie w 1375 roku.