Kultura lendzielska powstała na bazie dwóch komponentów:
grupy żeliezowskiej kultury ceramiki wstęgowej
rytej oraz
Luzanki (teren pd-zach Słowacji, pn-zach Węgry) Na tamtych terenach doszło do wyodrębnienia się kultury
lendzielskiej:
Faza I-zasięg kultury poszerza się o pd Morawy, aż po Brno, wschodnią Austrię. Ogólnie zajmuje więc pn -zach Węgry, pd-zach Słowację, prowincje Austrii i południowe skrawki Moraw. Obszar ten jest dosyć zwarty. Na terenach Polski we wsch Małopolsce między Sandomierzem a Krakowem obserwujemy osadnictwo wczesnolendzielskie. Ceramika wykazuje podobieństwo do słowackiej i morawskiej. Szlak, którym ludzie mogli się komunikować ze sobą, nie biegł przez Bramę Morawską, gdyż wzdłuż niego nie ma żadnych śladów inwentarza. Kontakty jednak musiały istnieć. Przypuszcza się, że na wykształcenie się tej grupy ma wpływ tradycja gospodarcza polegająca na tym, iż już podczas trwania kultury ceramiki wstęgowej rytej importowano na tereny Słowacji i Moraw doskonałej jakości krzemień jurajski spod Krakowa. Na Słowacji brak jest surowca krzemiennego, może sprowokowało to ludzi zamieszkujących te tereny, by przełęczami na skróty zaopatrywać się w ten surowiec pod Krakowem. Importy takie znajdujemy na stanowiskach słowackich:
Bucany,
Svodin.
W fazie I kultury lendzielskiej obserwujemy następujące cechy:
-wystrój naczyń łączy ornament ryty (dziedzictwo
żeliezowskie) z nakładaniem farby, czyli malowaniem (wpływ
Luzanki). Np. ryto spiralę, na którą nakładano paski farby tak, aby ornament ryty był widoczny. Farbę nakładano przed wypalaniem naczyń, była więc trwała.
-stosuje się 2 rodzaje barwnika-żółty (ochra) i czerwony (hematyt)
-pojawiają się nowe cechy typologiczne. Nieznane wcześniej formy naczyń to: puchary na pustych nóżkach z łamanym lub nie kielichem, amfory z podgięciem, czarki bezuche z guzkami i malunkiem. Puchary na pustej nóżce to przekształcone formy lużańskie o pełnej nóżce. Ceramika jest cienkościenna.
Faza II -
naczynia mają te same formy, jednak zmienia się ornament. Zanika zupełnie ornament ryty. Zmienia się też farba i sposób malowania. Naczynia maluje się po wypaleniu, co sprawia, że zdobienie jest nietrwałe, na czerwono. Na ten podkład nakłada się białą, pastową farbę kredową. Zdobnictwo obejmuje kompozycje geometryczne.
Zasięg kultury zwiększa się obejmując całe Węgry, na zachodzie sięga od Dunaju do Serbii, na północy obejmuje Morawy, lessy głubczycko-raciborskie (Kornice), zach Małopolskę i pierwszy raz pojawia się na lessach dolnośląskich (Janówek koło Jordanowa). Jest to ostatnia faza kultury, gdzie mamy do czynienia z ornamentem malowanym.
Faza III -materiał ceramiczny pozbawiony jest malunku. Ornamentyka zanika, pozostają jedynie wszechobecne guzki. Tę fazę w inwentarzu wyznacza nam wpływ
kultury polgarskiej- jej II fazy, która rozwija się na wschód od Dunaju. Jest ona współczesna III fazie kultury lendzielskiej. Pojawiają się naczynia o ażurowej, dzwonowatej nóżce. Nowe tereny tej fazy obejmują środkowe Czechy (okolice Pragi). Peryferyjne stanowisko, jako „obce ciało” pojawia się w Niemczech w dorzeczu Łaby i Soławy.