Arystoteles (384 – 322 p.n.e.), grecki filozof. Pochodził ze Stagiry. Około 366 – 347 p.n.e. kształcił się w Akademii Platońskiej.
343 – 340 p.n.e. przebywał na dworze macedońskim jako wychowawca Aleksandra III Wielkiego. Powrócił do Aten w 335 p.n.e., gdzie założył szkołę filozoficzną Likejon. Początkowo zwolennik Platona, wykształcił szybko zręby własnej doktryny. Przeczył istnieniu jakiejkolwiek wiedzy wrodzonej – źródeł poznania upatrywał w spostrzeżeniach, na podstawie których drogą abstrakcji umysł buduje pojęcia, tzn. wydobywa to, co w rzeczach ogólne. Opracował teorię pojęć i sądów, zwłaszcza
zasady sylogizmu, tworząc podstawy logiki. Odrzuciwszy naukę o ideach, stwierdził, że istnieją tylko konkretne rzeczy jednostkowe, stanowiące samodzielne bytowe substancje, różne od niesamoistnych przypadłości. W substancji
wyodrębnił formę: to, co mieści się w definicji danej rzeczy, a więc jej istotę i materię: to co poza nią wykracza (hylemorfizm), stworzył pojęcie absolutnej nie uformowanej i odwiecznej materii pierwszej, stanowiącej podłoże wszystkiego. Jest autorem klasycznej formuły teorii przyczynowości. Rzeczywistość ujmował w sposób dynamiczny, służyła temu teoria aktu i możności oraz entelechii jako zasady stawania się danego bytu. Teza, iż ruch, który dokonuje się w istniejącym odwiecznie świecie miał początek, doprowadziła go do koncepcji Pierwszego Poruszyciela, stanowiącego też cel owego ruchu – czyli transcendentnego Boga. Wyodrębnił trzy rodzaje duszy, traktowanej zawsze jako forma i energia ciała organicznego: duszę roślinną, zwierzęcą, i właściwą jedynie człowiekowi – myślącą, przeprowadził podział rozumu (funkcji duszy myślącej) na bierny i czynny. W etyce propagował zasadę środka, tj. unikanie skrajności, za cel ludzkiego działania uważał dobro i szczęście (eudajmonizm).