Folklor polski był dla Wieniawskiego
szczególnie ważny, gdyż to z nim spotykał
się od wczesnego dzieciństwa. Szczególnie
pierwsze jego utwory były silnie związane z ludowością. Na swoich pierwszych próbach kompozycji pozostawiły piętno przede wszystkim polskie ludowe pieśni i tańce oraz utwory Chopina. Ogólnie, Wieniawski zamykał epokę romantycznej wirtuozerii zapoczątkowanej przez Paganiniego, przez to łączył główne cechy romantyzmu ze świetnością wykonania. W utworach Wieniawskiego nawiązujących do folkloru polskiego słychać ognisty charakter tańców takich jak oberek czy mazurek, jak również liryczny wyraz kujawiaków. Można przytoczyć wiele przykładów na to, jak bliska jest tworczość Wieniawskiego ludowemu żywiołowi. Wstęp maurka „Obertas” (op. 19, nr1) jest zbudowany całkowicie na zasadach melodyki ludowej. Charakterystyczne jest też trzykrotne powtórzenie motywu ze zmianą za czwartym razem. Mazurki nadzwyczaj wyczerpująco wyrażają główne zasady i cechy stylu Wieniawskiego oraz temperament i emocjonalność jego gry. Autorskie wykonanie tych utworów uderzało niezwykłą rytmiczną energią, pięknem, blaskiem, poetycznością. Najprawdopodobniej kompozytor grał je w dużym stopniu improwizując, dodając ozdobniki i figuracje w stylu ludowych przygrywek. Świadczą o tym między innymi zapisy „Obertasa”, który wykonywał jeden z uczniów Wieniawskiego, Eugene Ysaye oraz współczesny twórcy rosyjski skrzypek Karol Grigorowicz, także studiujący u niego. Obaj oni niezależnie od siebie dodawali przed ostatnim powtórzeniem pierwszego tematu wirtuozowską figurację, nie oznaczoną w partyturze. Wieniawski wykorzystywał elementy ludowe nie tylko w takich utworach jak „Obertas” czy „Kujawiak”, ale także w np. II koncercie d-moll zaraz na początku pierwszej części w drugim fragmencie skrócenie ostatniej nuty w takcie badaje lirycznemnu początkowo tematowi charakter impulsywny, co pozwala zaliczyć tę intonację do typowych cech rytmu polskich tańców. Poza tym w finale,
szczególnie w drugim temacie, można usłyszeć pewne podobieństwo figuracyjne do epizodów „Obertasa” i ogólnie polskich tańców ludowych. Tak samo w I koncercie fis-moll, a szczególnie w kadencjach wyczuwa
się elementy poloneza, co pozwala wyciągnąć wnioski o jego narodowym charakterze. Można zauważyć, że Wieniawski wykorzystywał stworzone wcześniej fragmenty własnych i nie tylko utworów. Jednym z ważniejszych przykładów jest Polonez A-dur op.21, nazwany brillante, ze względu na wymagania wirtuozowskie stawiane wykonawcy oraz bardzo ciekawe pasaże. Po bliższej analizie głównego tematu tego utoworu, można dostrzec rozwinięcie określonych nastrojów zarówno pierwszej i trzeciej części Koncertu d-moll oraz Scherzo-tarantelli Wieniawskiego jak i podobieństwo do podstawowego tematu Koncetu A-dur Mozarta. Polonez A-dur był drugim w twórczości Wieniawskiego (po Polonezie D-dur) i zarazem jednym z ostatnich utworów opublikowanych za jego życia. Wykonując swoje polonezy, kompozytor podkreślał ich uroczysty, radosny charakter i zdecydowany taneczny rytm, nie zakłócając zarazem użyciem „rubato” nastroju ludowego tańca. Kolejnym utworem napisanym w rytmie mazurka było jedyne dzieło wokalne Wieniawskiego, pieśń pt. „Rozumiem” do słów Minasowicza. Inne utwory, w których można znaleźć elementy ludowe folkloru polskiego skomponowane przez Wieniawskiego to m.in:Souvenir de PosenKujawiak C-durKujawiak a-mollRondo alla polacca e-mollPieśń polskaZ folklorem rosyjskim spotykał się Wieniawski przez dużą część swojego życia, gdyż przebywał i pracował w Rosji, głównie w Sankt Petersburgu gdzie był nauczycielem w konserwatorium. Najsłynniejszymi utworami z elementami tegofolkloru są Upominki z Moskwy i Karnawał rosyjski. Oba powstały w latach 1852/53 w rezultacie dwuletniego tournée po Rosji. Utwory te mają formę wariacji, ale szczególnie jest to widczne w Karnawale rosyjskim. Pojawia się temat, który jest później wielokrotnie przetwarzany. Także w tym utworze zaledwie 18-letni Wieniawski dał wykonawcy możliwość wykonania w sposób wirtuozowski, co można szczególnie widać w zastosowanych ozdobnikach i flażoletach, bardzo licznych w tym utworze. „Karnawał rosyjski” opiera się na tematach pieśni „Po ulice Mostowoj”. „Upominki z Moskwy” rozpoczyna temat oparty na melodi „Krasnyj sarafan” Warłamowa. Jest później zmieniany i przetwarzany na różne sposoby. Pojawia się również drugi temat, nieco żywszy, oparty na melodii „Osiedłaju konia” także Warłamowa. Również w „Upominkach z Moskwy” widać jak ważna jest dla Wieniawskiego wirtuozeria – występuje tu duża ilość pasaży, ozdobników, flażoletów itp. Kompozytor stworzył także wariacje na temat hymnu rosyjskiego, „Boże, chrani cara”. Wariacje na temat hymnów narodowych były popularne w okresie romantyzmu.Ponieważ Wieniawski przebywał nie tylko w Rosji i Polsce, to zetknął się także z folklorami innych narodów. Pracował w Belgii, dawał koncerty w Anglii, uczył się we Francji. Często nie można jednoznacznie przyporządkować utworu Wieniawskiego do konkretnego narodu, gdyż kompozytor łączył różne elementy w utworze (np. Dudziarz). Poza tym, przez to, że dodawał tak wiele elementów wirtuozowskich często trudno powiedzieć, czy dany utwór ma wspólną z folklorem jedynie nazwę (np. Scherzo-tarantella). W Dudziarzu zawarł Wieniawski obraz wiejskiego skrzypka, który chodzi od miasta do miasta, od wsi do wsi i przygrywa na swoim instrumencie. Widoczny jest kontrast w tym utworze. Pierwsza część to akordy, w których brzmi struna 'a', nasuwa skojarzenia ze strojeniem skrzypiec. Później wyłania się liryczna melodia. Ten utwór, chociaż nazwany mazurkiem charakterystycznym, mógłby właściwie zostać zakwalifikowany do dowolnej grupy narodowej. Scherzo-tarantella to utwór o charakterze zdecydowanie wirtuozowskim. Chociaż nazwa sugerowałaby skojarzenia z folklorem włoskim i tańcem tarantellą trudno jednoznacznie czy to z tego folkloru czerpał Wieniawski inspirację. Z folklorem angielskim jest związany Gigue e-moll op.23. Szczególnie drugi temt tego utworu ma formę tańca ludowego.