Rodzina Herbertów była pochodzenia angielskiego. Zbigniew Herbert całe swoje dzieciństwo spędził we Lwowie. Kształcił
się w VIII Państwowym Gimnazjum, a potem Liceum im. Króla Kazimierza Wielkiego. Po zajęciu Lwowa przez Niemców kontynuował naukę na tajnych kompletach, gdzie w styczniu 1944
roku uzyskał maturę. Potem
był – bardzo krótko – studentem polonistyki na konspiracyjnym Uniwersytecie Jana Kazimierza. Podczas wojny zaangażował się w działalność Armii Krajowej, ukończył tajną szkołę podchorążych. Pracował zarobkowo jako karmiciel wszy w produkującym szczepionki przeciwtyfusowe instytucie prof. Weigla. Zajmował się także handlem jako sprzedawca w sklepie z wyrobami metalowymi. Kiedy wojska sowieckie miały po raz kolejny wkroczyć do Lwowa, Herbert opuścił miasto wiosną 1944 r. Przez krótki czas mieszkał w podkrakowskich Proszowicach, po zakończeniu wojny przeniósł się do Krakowa.
Po wojnie podjął Herbert w Krakowie rozliczne studia: bywał na Akademii Sztuk Pięknych, na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, chodził też na wykłady filozofii. Najwcześniej jednak (i najsystematyczniej) studiował w Akademii Handlowej, w 1947 otrzymał tam stopień magistra ekonomii. W 1948 mieszkał w Sopocie. Podejmował się tam różnych zajęć: pracował w Narodowym Banku Polskim w Gdyni, redagował „Przegląd Kupiecki”, pracował w biurze Oddziału Gdańskiego Związku Literatów Polskich. Tam poznał Halinę Misiołkową, mężatkę, w której zakochał się bez pamięci. Ich związek przetrwał do roku 1957. W 1949 przeniósł się do Torunia, gdzie już wcześniej słuchał wykładów z filozofii prof. Henryka Elzenberga, którego uznał za swojego duchowego mistrza. W Toruniu także uzyskał tytuł magistra praw. Od 1949 współpracował jako recenzent i felietonista ze “Słowem Powszechnym”. W 1950 zamieszkał w Warszawie, gdzie studiował filozofię na UW. Początkowo próbował utrzymywać się z pisarstwa, nie włączając się przy tym w obowiązujący nurt literatury zaprzęgniętej w służbę politycznej propagandy. Publikował recenzje teatralne, muzyczne, relacje z wystaw plastycznych. Pod pseudonimem “Patryk”, a potem pod własnym nazwiskiem pisywał w “Tygodniku Powszechnym”. Od 1950 do 1953 publikował w “Dziś i Jutro”, piśmie Stowarzyszenia PAX. Możliwość współpracy z tymi periodykami zakończyła się dla Herberta ostatecznie w 1953 r. Musiał wtedy podjąć się innych prac zarobkowych - ekspedienta w sklepie, kalkulatora i chronometrażysty, ekonomisty, kierownika administracyjnego w Związku Kompozytorów Polskich. Przez jakiś czas był nawet płatnym krwiodawcą.Sytuacja Herberta zmieniła się w roku 1956 w wyniku odwilży politycznej po śmierci Stalina. Umożliwiło mu to debiut książkowy (tom “Struna światła”, wcześniej (1950) opublikował trzy swoje wiersze - “Napis”, “Pożegnanie września” i “Złoty środek” w tygodniku “Dziś i jutro”), a sukces literacki przyczynił się do poprawy jego sytuacji materialnej. Dzięki poparciu Jerzego Zawieyskiego otrzymał z puli Związku Literatów Polskich przydział kawalerki i stypendium, które pozwoliło mu odbyć pierwszą zagraniczną podróż.
Podróże stały się pasją Herberta,podróżował wiele, choć nigdy nie zdecydował się na stałą emigrację. Pierwszą podróż zagraniczną rozpoczął w 1958 roku – udał się przez Wiedeń do Francji, odwiedził Anglię, Włochy. Do Polski powrócił w maju 1960. Plonem tej podróży był zbiór esejów “Barbarzyńca w ogrodzie”. Jesienią 1963 roku wyjechał znowu, tym razem do Anglii. W grudniu 1963 przeniósł się do Paryża. Tam odebrał w styczniu 1964 r. Nagrodę Kościelskich, co umożliwiło mu przedłużenie pobytu na Zachodzie. Wakacje 1964 r. spędził we Włoszech i Grecji. Potem wrócił do Francji, a pod koniec roku do Polski.
Potem bardzo dużo podróżował – zwiedził Niemcy, był w USA,gdzie miał kilka wystąpień. W 1968 r. ożenił się z Katarzyną Dzieduszycką i zamieszkał z nią na stałe w Berlinie. W roku akademickim 1970/71 przebywał ponownie w stanach, gdzie prowadził wykłady na Uniwersytecie Stanowym w Losa Angeles.
Od 1965 r. Herbert był członkiem zespołu redakcyjnego miesięcznika ”Poezja” (do 1968). W sezonie 1965/66 pełnił rolę kierownika literackiego w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim.
W latach 1971-72 mieszkał w Warszawie. W 1972 r. został członkiem prezydium ZLP i zaangażował się w działania na rzecz demokracji inicjowane przez środowisko literackie – był m.in. sygnatariuszem „Listu 17” w obronie członków Ruchu, organizatorem protestów ZLP przeciwko cenzurze. W 1972 wstąpił do Pen Clubu. W 1973 wyjechał do Wiednia po odbiór nagrody Herdera. Lato tego roku spędził w Grecji z Magdaleną i Zbigniewem Czajkowskimi, a jesienią powrócił do Polski. W roku akademickim 1973/74 prowadził wykłady na Uniwersytecie Gdańskim. W 1974 r. redagował „List 15” w sprawie praw Polonii w ZSRR. Podpisał także w grudniu 1975 r. "Memoriał 59" przeciwko zmianom w Konstytucji PRL. W 1974 r. zamieszkał przy ulicy Promenady.Lata 1975-1981 spędził ponownie za granicą, głównie w Niemczech. Wrócił do Polski na początku 1981 – w okresie apogeum nadziei związanych z powstaniem ”Solidarności”. Wszedł wtedy do zespołu redakcyjnego drugoobiegowego pisma „Zapis”. Zaangażował się w działalność opozycyjną – publikował tomy poetyckie w drugim obiegu, a jego wiersze stały się dla wielu młodych ludzi manifestem walki z socjalistyczną władzą.
W 1986 przeniósł się do Paryża. W 1989 wstąpił do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Rok później został członkiem Amerykańskiej Akademii i Instytutu Sztuki i Literatury . Otrzymanie Literackiej Nagrody Jerozolimy dało mu w maju 1991 r. znowu okazję podróży, chociaż krótkiej – tym razem do Izraela.
W 1992 r. poważnie już chory poeta wrócił do Warszawy. Zaangażował się intensywnie w działalność polityczną. W 1994, już na wózku inwalidzkim, odbył ostatnią podróż – do Holandii. Plonem tej podróży był zbiór esejów “Martwa natura z wędzidłem”. Ostatnie lata życia to zmaganie się z chorobą. Hebert przechodził ciężką astmę – miał trudności z mówieniem, prawie nie opuszczał łóżka. Mimo choroby wciąż intensywnie pracował. Jego ostatni tomik poezji “Epilog burzy” ukazał się na kilka miesięcy przed śmiercią poety. Zmarł 28 lipca 1998 r. w Warszawie.
Książkowym debiutem poetyckim Herberta jest tom “Struna światła” (1956), gromadzący wiersze z poprzednich piętnastu lat, przyjęty przez krytykę jako wydarzenie artystyczne.
Więcej streszczeń na temat biografia Zbigniewa Herberta