Polityka Anglii po kongresie wiedeńskim zmierzała do utrzymania równowagi państw na kontynencie europejskim. Wielka Brytania
nie życzyła sobie przede wszystkim wzrostu Francji i Rosji. Sama w Europie zadowoliła się Maltą-wyspą na Morzu Śródziemnym o dużym znaczeniu strategicznym-oraz na Morzu Północnym wyspą Helgoland która przedtem należała do Danii. Zainteresowania Wielkiej Brytanii były w tym okresie skierowane głównie na rozbudowę imperium kolonialnego. W XIX
wieku Wielka Brytania umocniła swoje panowanie w Australii pełniącej na początku rolę kolonii, do której wysyłano przestępców. Dopiero odkrycie złóż złota (1851 rok) spowodowało nasilenie kolonizacji i rozwój gospodarki, której podstawą stała się przede wszystkim hodowla owiec i bydła oraz uprawa pszenicy, a w XX wieku również górnictwo i przemysł. W
roku 1850 kolonie australijskie (pierwsza Nowa Południowa Walia) otrzymały ograniczony samorząd, a w 1901 roku połączyły się tworząc dominium brytyjskie-Związek Australijski. W I połowie XIX wieku Wielka Brytania zajęła Nową Zelandię, która w 1907 roku również zyskała prawa dominium. Do końca XIX wieku Wielka Brytania zakończyła również podbój Indii, Singapuru i południowego wybrzeża Półwyspu Malajskiego, umocniła także drogi wiodące do Indii przez zajęcie kilku punktów strategicznych: wyspy Mauritius (1810), Adenu (1839) oraz regionu Przylądka Dobrej Nadziei. Indie dostarczały w tym okresie juty, bawełny, orzeszków ziemnych, herbaty, indygo i cukru. W Kalkucie i Bombaju pojawiły się pierwsze fabryki przemysłu włókienniczego. Rywalizacja francusko-angielska o Kanadę zakończyła się zwycięstwem Wielkiej Brytanii. Na podstawie pokoju paryskiego w 1763 roku Kanada stała się posiadłością Angielską. Pełne opanowanie Kanady przez przyłączenie do pierwotnych prowincji – Quebecu, Ontario, Nowej Szkocji i Nowego Brunszwiku – pozostałych części kraju oraz zasiedlenie ich nastąpiło jednak później. Wojna amerykańsko-angielska w latach 1812-1814 nie zmieniła stanu posiadania obu państw. Pod koniec XIX wieku imperium brytyjskie obejmowało poza Indiami, Kanadą, Australią, Nową Zelandią i południową Afryką, liczne posiadłości w Ameryce Środkowej i Południowej, Egipt, Sudan, posiadłości w Afryce Zachodniej i Wschodniej, na Półwyspie Arabskim, w Azji Południowo-Wschodniej i Oceanii, w tym wiele ważnych pod względem strategicznym posiadłości na szlakach morskich, jak np. Gibraltar, Maltę, Tanger, Aden, Singapur, Jamajkę, Falklandy i Hongkong.Po wojnie turecko-rosyjskiej (1877-1878) Wielka Brytania przejęła od Turków Cypr.