Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Wizygoci

książki Recenzja   według:majka24     Autor : nn
ª
 
Spośród ludów germańskich, które zbudowały swe państwa na obszarach dawnego Imperium Rzymskiego, tylko dwa – Wizygoci i Frankowie – potrafiły doprowadzić do syntezy etnicznej, niwelując tradycje odrębnej świadomości rzymskiej i germańskiej części społeczeństwa. Nie doszło tu do ukształtowania się skonsolidowanych narodów, różne jednak były przyczyny niepowodzenia polityki integracyjnej w obu przypadkach. Wizygoci stanowili zachodni odłam Gotów, który oderwał się jeszcze w okresie ich pobytu nad Morzem Czarnym, zapewne w pierwszej połowie III wieku. Wizygoci nie uznali władzy Amalów, ale początkowo nie wybierali własnego króla; poczucie wspólnej tradycji wszystkich Gotów było bardzo silne i trwało aż do VI wieku. Jordanes traktował obydwie gałęzie Gotów oraz Gepidów jako wspólnotę, przede wszystkim językową. Być może przyczyną wyodrębnienia Wizygotów było ich przesunięcie się do Dacji po jej opuszczeniu przez Rzymian w 269 roku; Karpaty oddzielały ich odtąd od współplemieńców żyjących pod władzą Amalów. Wizygoci pierwsi przyjęli w IV wieku chrześcijaństwo w ariańskiej postaci i rozpowszechnili je wśród Ostrogotów. Jeszcze w VI wieku grupy Ostrogotów włączały się bez problemów w społeczeństwo wizygockie.Od roku 413 Wizygoci osiedlali się w Akwitanii na podstawie umowy Ataulfa z cesarzem Honoriuszem. Ich pojawienie się w Hiszpanii w 414/415 roku, podobnie jak późniejsze wyprawy na Półwysep Iberyjski, nie miały na celu osiedlenia się tam: miały albo charakter rabunkowy, albo były podejmowane w służbie Rzymu przeciw Swewom, Alanom i Wandalom, pustoszącym Półwysep. Celem politycznym królów wizygockich było otwarcie sobie dostępu do Morza Śródziemnego, uparcie wzbranianego im przez Rzymian. Udało im się to dopiero po załamaniu Cesarstwa Zachodniego w 455 roku, kiedy władza centralna przestała funkcjonować. W 462 roku Narbona, a w 476 roku Arles wpadły w ręce Wizygotów.
Od połowy V wieku Wizygoci włączyli się do walki Rzymian ze Swebami na terenie Hiszpanii. W bitwie nad rzeką Orbigo w 456 roku król Teodoryk II zdruzgotał siłę militarną Swewów, wziął do niewoli ich króla Rechiara i kazał go stracić. Próba podporządkowania sobie Swewów nie powiodła się, ale Wizygoci nie opuścili już Hiszpanii. Król Euryk (466-484) zerwał zależność od Rzymu i rozpoczął podbój Hiszpanii; w 468 roku zdobył Meridę, a następnie rozciągnął swoje panowanie na cały obszar po Morze Śródziemne i Gibraltar. Opanowanie Hiszpanii nie zmieniło charakteru państwa wizygockiego, którego punkt ciężkości pozostał w Galii. Z wyjątkiem wędrówek na początku V wieku i okresowych starć rzymsko-gockich na terenie Septymanii Wizygoci nie powodowali większych zniszczeń. Opanowanie wschodniej Hiszpanii przez Wizygotów po 468 roku nie zmieniło sytuacji społecznej na tych ziemiach, a gospodarczą raczej poprawiło. Przejęcie przez Wizygotów rządów nad olbrzymią częścią dawnego Imperium Rzymskiego było przewrotem tylko w sensie naczelnej władzy politycznej, ale samo przez się nie wywołało przewrotu społecznego ani kryzysu gospodarczego. Zmiany, jakie się w tym zakresie dokonywały, były kontynuacją przemian rozpoczętych wcześniej w Imperium: zaznaczający się od III wieku partykularyzm prowincji ułatwił Gotom oderwanie Galii i Hiszpanii od Rzymu, a rosnące znaczenie klasy latyfundystów („senatorów”), uzależniających wolną ludność wiejską, torowało drogę feudalizacji.
Opublikowano dnia: 31 października, 2006   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.