Dla większości rodziców dzieci są czymś cudownym, oczekiwanym i bardzo kochanym. Rodzice to osoby , które najbardziej kochają
swoje
dziecko i które łączy wspólna troska o jego przyszłość, bezpieczeństwo, integralny rozwój i wychowanie. Rodzina jest najważniejszym środowiskiem wychowawczym
dziecka. Rodzicielstwo to ciężka praca, tak pod względem emocjonalnym, jak fizycznym, nawet dla tych kobiet, które dzielą je z partnerami. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy precyzuje zakres władzy rodzicielskiej. Trwa ona do pełnoletniości, przysługuje obojgu rodzicom, obejmuje szczególnie prawo do sprawowania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowania dziecka. Ponadto rodzice zobowiązani są troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i przygotować je należycie do pracy dla dobra społeczeństwa. Rodzicielstwo to wielki dar ale również najbardziej odpowiedzialny zawód świata. Dziecko od poczęcia jest osobą obdarzoną godnością i powołaniem. Jednocześnie, przez swoją bezbronność wobec wszelkiego zła, wymaga przede wszystkim ochrony i dbania o jego pełny rozwój. Małe dziecko potrzebuje głębokiego poczucia bezpieczeństwa, przy czym chodzi tu o bezpieczeństwo emocjonalne, zwykle opisywane jako poczucie komfortu psychicznego, subiektywne poczucie więzi, głębokiego przywiązania do innej osoby lub osób. Poczucie więzi jest wynikiem postrzegania przez dziecko, że innych naprawdę obchodzi to, co ono robi bądź czego nie robi - i to obchodzi do tego stopnia, że biorą je na ręce, pocieszają, złoszczą się na nie, lub nawet krzyczą. Poczucie bezpieczeństwa wyrasta z ufności, że ludzie reagują nie tylko życzliwie, ale także w sposób autentyczny, zaangażowany i szczery. Każde dziecko musi mieć poczucie, że życie ma sens, daje sporo zadowolenia, jest ciekawe i prawdziwe. Mając silne oparcie w miłości rodziców i najbliższego otoczenia dziecko jest gotowe do poznania otaczającego go świata nie tylko z dobrej ale i złej strony. Pierwszą reakcją dziecka na świat jest powtarzanie, ale w miarę rozwoju potrzebuje nowych bodźców, fascynacji nowością, poznania szerszego świata. Zaspokojenie potrzeb biologicznych jest niezbędne do utrzymania organizmu przy życiu. Do pełnego jednak rozwoju niezbędne jest również zaspokojenie potrzeb psychicznych. Potrzeby fizyczne dziecka są o wiele bardziej dostrzegalne i oczywiste niż potrzeby psychiczne. Pęd do poznawania, dążenie do zaspokojenia swej ciekawości, stanowią zasadniczy rys psychiki dziecięcej. Dziecko różnie reaguje na postawione przed nim zadania. Już od najmłodszych lat ma swoje obowiązki i musi spełniać pokładane w nim nadzieje rodziców. Jest to duże obciążenie dla psychiki dziecka, zwłaszcza wtedy, gdy zadania jakie musi spełnić przerastają jego możliwości. Późnie przychodzi dla dziecka okres szkolny. Szkoła różnie kojarzy się dzieciom – nie tylko z dobrej ale i złej strony. Jeśli spotykamy się ze zjawiskiem negatywnej lub pełnej protestu postawy do nauki szkolnej, to przeważnie już wcześniej zaistniały błędne, niewłaściwe posunięcia wychowawcze. Szkoła to nie tylko okres zabawy i przyjaźni ale również okres obowiązków i poważnej nauki. Istotą wieku dziecięcego jest rozwój. Potrzebę rozwoju wyłaniają z siebie co najmniej dwie inne potrzeby: aktywności i dobrej samooceny. Dziecko, które nie stwierdza własnego wzrostu - nie jest szczęśliwe. Dziecko pragnie być coraz lepsze, większe, mądrzejsze, bardziej zaradne. Pragnie ono, by zostało zauważone, by przejawiło się to w zachęcie, aprobacie jego poczynań. Każde dziecko zadaje takie samo pytania, jakie zadają najwięksi naukowcy świata. Małe dzieci potrafią nauczyć się absolutnie wszystkiego, co jest im przedstawione w jasny, konkretny i radosny sposób. W domu, przedszkolu czy szkole dorastającym dzieciom trzeba stworzyć możliwość przeżywania doświadczeń, dzięki którym zaczną postrzegać swoje życie jako prawdziwe, autentyczne, wartościowe i satysfakcjonujące. Oznacza to, że należy włączyć dzieci w zajęcia oraz w interakcje związane z zajęciami, które będą dla nich autentyczne, sensowne, atrakcyjne i absorbujące. Chodzi o to, że w nowoczesnym społeczeństwie w krajach uprzemysłowionych pojawiła się potencjalnie niebezpieczna tendencja - dla małych dzieci tworzy się sztuczne, zmyślone, niepoważne i banalne otoczenie, gdzie oferuje się im sztuczne, zmyślone, niepoważne i banalne przeżycia Poczucie własnej wartości kształtuje się w odpowiedzi na działania ważnych dla dziecka osób - dorosłych, rodzeństwa i innych dzieci - przez cały okres dorastania. Małe dzieci potrzebują dorosłych, którzy pomogą im zrozumieć ich własne doświadczenia. Jednym z najważniejszych zadań osób dorosłych jest pomóc dzieciom w lepszym, doskonalszym i pełniejszym zrozumieniu ich własnego świata, a w miarę dorastania, zanim rozpoczną naukę w szkole podstawowej - także pomóc im w zrozumieniu doświadczeń innych ludzi, oddalonych w czasie i przestrzeni. W zasadzie dążenie do coraz lepszego i coraz pełniejszego rozumienia to proces, który powinien trwać całe życie. Dziecko powinno być ufne, szczęśliwe i pełne optymizmu. Ale nie tylko. Mimo że na ogół świat jest przyjazny dla dzieci czyha też na nie wiele realnych niebezpieczeństw. Należy nauczyć dziecko, że nie wszystko wokół niego jest dobre i przyjazne. Musi ono wiedzieć o zagrożeniach i umieć ich unikać i je pokonywać. Na ogół uważa się, że dzieci nie powinny wiedzieć o nieprzyjemnych i okrutnych wydarzeniach w jego otoczeniu. Jest to jednak bardzo błędny pogląd. Rodziców przeraża obecna sytuacja i zagrożenia na jakie dzieci są narażone. Jednak nie można pozbawić dziecka samodzielności i odizolować od środowiska. Spodobało mi się zdanie charakteryzujące zdrową rodzinę „ Zdrowa to nie znaczy taka, która nie przeżywa żadnych napięć, bólu, konfliktów, lęków, tylko taka, która umie pokonywać trudności, przejść kryzys i wyjść z niego wzbogacona, potrafi się zaadaptować i przekazuje ładunek miłości i ciepła. Rodzina wierna swojej tradycji, a przy tym elastyczna.” <1> Życie nie jest proste, nie tylko dla dzieci ale również dla osób dorosłych.
<1> H.Bartoszewicz, O rodzinie z psychoterapeutą r.Praszkierem, Dziecko nr 2/2002,s.9-10.