Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Sztuka I Nauki Humanistyczne>Niedostosowanie społeczne dzieci i młodzieży

Niedostosowanie społeczne dzieci i młodzieży

książki Recenzja   według:Surver     Autor : Surver
ª
 
Coraz częściej docierają do nas za pośrednictwem środków masowego przekazu informacje dotyczące problemów młodych ludzi: wagary, ucieczki z domu, wandalizm, kradzieże, alkoholizm, narkomania. Te negatywne zjawiska społeczne, zwane nieprzystosowaniem społecznym, są tym bardziej niepokojące, iż granica wieku młodych przestępców obniża śię. Problemem nieprzystosowania społecznego, jego etiologią, fenomenologią i zapobieganiem zajmuja się pedagodzy, psychologowie i socjologowie. Ich badania, ich teorie są ważne dla społeczeństwa. Jednak duży wpływ na poprawę stosunków społecznych ma rodzina. To, co się dzieje w społeczeństwie, jest odbiciem tego co się dzieje w rodzinie. Termin „nieprzystosowanie społeczne” wprowadziła do polskiej literatury pedagogicznej M. Grzegorzewska. Wyrażenie to określało młodzież niedostosowana jako: „zespół wszystkich nieletnich wymagających specjalnych metod wychowawczych, medyczno – psychologicznych i medycznych; tych wszystkich, wobec której z jednej strony pracodawca i urzędy publiczne muszą stosować metody specjalne, z drugiej zaś strony wychowawcy muszą się uciekać do sposobów specjalnych, tych wszystkich, dla których trzeba czegoś innego niż dla zespołu innych. Nie zawsze nieprzystosowanie społeczne jest odbierane jako konflikt jednostki ze społeczeństwem. Jeżeli jednostka wywodzi się ze środowisko zdemoralizowanego, aspołecznego, jej zachowanie i zasady postępowania nie różnią się od zachowań, wartości i norm ludzi, wśród których żyje. W tym środowisku objawy nieprzystosowania społecznego są akceptowane, gdyż są zgodne z „wartościami” uznanymi i przyjętymi. Resocjalizacja młodzieży nieprzystosowanej społecznie jest procesem analogicz­nym do zdrowienia, przy założeniu, że jest ono przejawem patologii społeczne. Istotą nieprzystosowania jest nieadekwatne reagowanie jednostki na przepisy i nor­my zawarte w przypisanych jej rolach społecznych. Na ogół owo nieadekwatne reagowanie wynika z niedostatków lub zaburzeń socjalizacyjnych dziecka w rodzi­nie, czyli z nieskutecznego nabywania przez nie wartości i norm społecznych. Główną przyczyną tego stanu rzeczy,jest frustracja potrzeby zależności emocjonalnej oraz wszystkie czynniki utrudniające jej prawidło­we zaspokojenie, przede wszystkim we wczesnym okresie życia. Niezaspokojenie potrzeby emocjonalnej zależności prowadzi w konsekwencji do zaburzeń w kształ­towaniu się mechanizmów kontroli wewnętrznej jednostki (sumienie) oraz uformo­wania się zniekształconego obrazu świata i własnej osoby. Proces zniekształcania prawidłowej socjalizacji dziecka jest swoistą edukacją opartą na zasadach uczenia się, w której ważną rolę odgrywa tzw. warunkowanie instrumentalne, czyli nabywanie nowych form zachowania poprzez mechanizm karania i nagradzania psychologicznego. Zachowania antyspołeczne, tak jak i wszelkie inne (np.
prospołeczne), są zachowaniami wyuczonymi przy wydatnym udziale mechanizmu naśladownictwa społecznego. Teoria i praktyka resocjalizacji wskazuje na trzy rodzaje procedur działania wykorzystywanych w rozmaitych systemach resocjalizacyjnych, oddziaływanie psychotechniczne, socjotechniczne oraz kulturotechniczne. Procedury te zostały wyodrębnione ze względu na rodzaj środków, którymi dysponuje (przynajmniej w pewnym zakresie) system sterujący w oddziaływaniu na system sterowany. Struktura oddziaływania resocjalizującego w polskich placów­kach dla nieletnich jest względnie jednorodna i nie różnicuje w zasadzie badanych wychowawców, jak i placówek wyodrębnionych ze względu na poziom nieprzystosowania młodzieży w nich przebywającej i rygor wykonywania danego środka resocjalizującego. Wychowawcy zakładów wychowawczych i poprawczych w kontaktach znieletnimi orientują się głównie na: - ukierunkowywanie aktywności młodzieży przez zlecaniem im do wykonania określonych zadań, często wynikających z trybu ży­cia instytucji opieki całodobowej, - pobudzanie motywacji nieletnich do podejmowania zlecanych zadań w formie sprawdzenia ich wykonania /kontroli/, - egzekwowanie realizacji wskazanych działań przez karanie nieletnich za zachowanie niezgodne z wydawanymi zleceniami. Teoretycy i praktycy wychowania resocjalizującego są zgodni co do tego, że w programie resocjalizacji nieletnich izolowanych od społeczeństwa w zagładach poprawczych nie powin­no zabraknąć systematycznych kontaktów ze sztuką i telewizją. Ich inspirującą i wychowawczą role potwierdzają od dawna badania naukowe i doświadczenia pedagogiczne. Przyjmując, że przestępczość jest nie tylko fe­nomenem indywidualnym lecz także faktem spo­łecznym, umiejscowionym w takiej rzeczywisto­ści, trzeba zmienić sposób myślenia o me­todach jej przeciwdziałania. Jakkolwiek trudno kwestionować celowość i konieczność oddziały­wań korekcyjnych na osobowość ludzi wchodzą­cych w konflikt z prawem karnym, to jednak musi być ona wzbogacona działaniami pomocowymi. Mają one przecież na celu budowanie socjalnych warunków egzystencji zgodnej z porządkiem prawnym i oczekiwaniami społeczeństwa (zatrudnienie, zakwaterowanie, poradnictwo, itd.)
Opublikowano dnia: 28 lipca, 2006   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.