Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Sztuka I Nauki Humanistyczne>Jerzy Grotowski i "Dziady" - interpretacja Wielkiej Improwizacji

Jerzy Grotowski i "Dziady" - interpretacja Wielkiej Improwizacji

artykułu Recenzja   według:Nursie     Autor : Nursie
ª
 

W jaki sposób reżyser interpretuje Wielką Improwizację? Jak rozumiesz jego słowa: „ dziecięcy dramat niemożności”?

Jerzy Grotowski pod koniec lat pięćdziesiątych obejmuje Teatr 13 Rzędów w Opolu, który szybko przekształca w Teatr Laboratorium 13 Rzędów.

W roku 1961 wystawia „Dziady „ Adama Mickiewicza. Spektakl ten jest nowatorską interpretacją tego utworu.

Grotowski odrzuca zupełnie tradycyjny sposób przedstawiania dramatu na scenie. Pozbywa się elementów, które mogą zakłócić odbiór sztuki. Punktem wyjścia staje się pusta sala , przestrzeń teatralna pozbawiona tradycyjnego podziału. Interpretując dosłownie obrzędowość dramatu romantycznego pozbywa się sceny, widowni i dekoracji. Dużą rolę przywiązuje natomiast do relacji jaka powstaje pomiędzy aktorem i widzem. Dla tego reżysera widz przestaje być jedynie biernym obserwatorem widowiska, a staje się jego nierozerwalną częścią i aktywnym uczestnikiem. Gra aktorów staje się jakby zabawą, a widz nie wiedząc o tym jest w nią wciągnięty. Przez odgrywanie poszczególnych scen utworu Mickiewicza aktorzy jednoczą to co zbiorowe z tym co indywidualne, odwołujac się przy tym do mitów i archetypów. W tym procesie twórczym odsłania się warstwę natury ludzkiej, która w zyciu codziennym pozostaje w ukryciu, dociera się do najgłębszych pokładów psychiki człowieka. Widz, który jest uczestnikiem tego procesu odczuwa prawdziwość emocji, ale przyjmując je bezkrytycznie zostaje postawiony w tak dramatycznej sytuacji, jak dziecko, które bez pomocy dorosłych nie jest w stanie samo nic zrobić.

Całe przedstawienie łączy elementy przeciwstawne czym rezyser nawiązuje do dramatu romantycznego

Jerzy Grotowski ( 1933-1999 ) był reżyserem, pedagogiem, teoretykiem teatru i twórcą metody aktorskiej. Przyczynił się do reformy teatru XX wieku.

Jego ojciec był malarzem i rzeźbiarzem ( choc niespełnionym ), matka – nauczycielką.

Starszy brat Jerzego był profesorem fizyki jądrowej.

Grotowski ukończył studia aktorskie w PWST w Krakowie, potem zaczął studia reżyserskie w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej w Moskwie. Tam spotkał się z metodą teatralną Stanisławskiego. Gdy powrócił do Polski podjął studia reżyserskie na swojej uczelni.

Reżyserski debiut Grotowskiego miał miejsce Starym Teatrze im. H. Modrzejewskiej w Krakowie w roku 1957. Wystawił on wtedy Krzesła Eugene Ionesco.

Pod koniec lat 50. Grotowski objął dyrekcję Teatru 13 Rzędów w Opolu, który potemprzemianował na Teatr Laboratorium 13 Rzędów. W mieście tym wystawił takie znane przedstawienia jak :

-Siakuntala według Kalidasy, Dziady Mickiewicza, Kordian Słowackiego, Akropolis Wyspiańskiego i Tragiczne dzieje Doktora Fausta Marlowe’a.

Póżniej teatr ten, bardzo ceniony przez krytykę zmienił siedzibę na Wrocław i skrócił nazwę stając się Teatrem Laboratorium.

Opublikowano dnia: 17 stycznia, 2013   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.