Arystoteles (384-322 p.n.e.) - filozof grecki, uczeń Platona i krytyk jego teorii idei. Filozofia Arystotelesa obejmowała
całokształt ówczesnej wiedzy: filozofię pierwszą (metafizykę), logikę, estetykę, etykę, fizykę, biologię, psychologię, politykę. Twórca sylogistyki i systemu logiki modalnej. Prekursor teorii definicji i rozumowania. Autor m.in. koncepcji substancji złożonej z biernej
materii i aktywnej formy, klasycznej definicji prawdy, praw sprzeczności i wyłączonego środka, zasady złotego środka w etyce. Stanowisko Arystotelesa jest próbą połączenia idealizmu i materializmu (hylemorfizm), realizmu i empiryzmu, racjonalizmu i sensualizmu. Największe dzieła to: Metafizyka, Etyka nikomachejska, Polityka, Sylogistyka, Organon, Kategorie.
Arystoteles chciał połączyć ze sobą dwa stanowiska, Demokryta z Abdery mówiącego, że świat jest złożony z materii, i Platona mówiącego, że oprócz materii jest jeszcze świat idei. Arystoteles uważał, że bytem są konkretne rzeczy które są substancjami, to znaczy złożeniem formy i materii. W każdej rzeczy można wyodrębnić to co jest jej podłożem materialnym i to co stanowi o tym, że jest ona tym czym jest. Arystoteles twierdził, że nie istnieje forma bez materii i materia bez formy. Wszystkie obiekty tworzą jedność. Czynnik idealny nie istnieje. Arystoteles zarzucił Platonowi, że podniósł do rangi bytu to co bytem nie jest, to znaczy ogólne pojęcie, że Platon uczynił ideę bytem samoistnym. Jego pogląd nazywamy realizmem umiarkowanym. Przy takiej koncepcji bytu w poznaniu biorą udział zarówno zmysły jak i rozum. Zmysły dostarczają jakby materiału a rozum poprzez zachodzące w nim procesy wydobywa z rzeczy jakieś jej istotne cechy, które przesądzają o tym, że jest tym czym jest.
Innym problemem jakim zajął się Arystoteles była prawda. Dotyczyło to dociekiwań dotyczących natury bytu. Chodziło o prawdę poznania. Arystoteles jako pierwszy podał obrazową definicję prawdy. Mówimy prawdziwie o białym wtedy gdy jest ono białe, mówimy prawdziwie o okrągłym wtedy gdy jest ono okrągłe. Arystoteles zwrócił uwagę na konieczność odpowiedniości, zgodności między tym co mówimy a stanem faktycznym. Z tej myśli św. Tomasz sformułuje definicję prawdy: prawda jest odpowiedniością rzeczy i umysłu.
Arystoteles był kontynuatorem rozpoczętych co dopiero przez Sokratesa prac nad nową nauką – logiką. Rozmyślał nad poprawnym definiowaniem pojęć. Stał się twórcą definicji klasycznej, która grupuje obiekty na rodzaje i dodatkowo dany obiekt zalicza do odpowiedniego gatunku.
W swoich rozważaniach zajmował się także etyką. Twierdził, że aby człowiek był szczęśliwy musi być aktywny i musi mieć odpowiednie zabezpieczenie materialne.
Zajmował się także polityką. Badał różne ustroje polityczne, porównywał je i chciał znaleźć ten najlepszy.
Arystoteles był guwernerem syna Filipa Macedońskiego, Aleksandra. Za jego kształcenie został sowicie wynagrodzony. Z wypraw wojennych Aleksander przysyła mu egzotyczne rośliny i zwierzęta by mógł prowadzić na nich badania.