Platon (ok. 427-347 p.n.e.) - filozof grecki, wszechstronnie wykształcony, dobrze znał działających wcześniej filozofów,
największy uczeń Sokratesa, założyciel szkoły filozoficznej zw. Akademią Platońską. Twórca systemu,
według którego świat rzeczywisty stanowi niedoskonałe odbicie istniejącego realnie (realizm pojęciowy, realizm) świata doskonałych idei, prototypów rzeczy. Poznanie jest przypominaniem sobie przez duszę wrodzonej wiedzy o ideach (anamneza). Na podstawie teorii idei Platon zbudował doktrynę państwa idealnego. Koncepcje Platona stały się inspiracją wielu późniejszych kierunków i szkół filozoficznych. Największe dzieła to: Państwo, Prawda, Sofista-Polityk, Prawo, Fedon.
W czasach Platona pytanie o powstanie wszechświata przerodziło się w pytanie o byt. Według Permenidesa byt to wszystko to co jest. Grecy mówili, że byt jest a niebytu nie ma.
Rzeczywistość postrzegana zmysłami jest zmienna to czy można coś co się zmienia nazwać bytem. Według Platona byt to idee, niezmienne pojęcia, idealne wzorce rzeczy. Natomiast rzeczywistość postrzegana zmysłami jest tylko tym co się staje, ale nie jest. Według niego oprócz rzeczywistości postrzeganej zmysłami jest jeszcze rzeczywistość idealna. Człowiek patrząc na świat myśli, że widzi rzeczywistość. Ale to tylko obraz tej rzeczywistości. Według Platona znający nauki ścisłe może poznać świat. Tłumaczył to tak, że kropka, którą narysujemy na kartce nie jest punktem, ale zaledwie jego obrazem, linia nie jest prostą, ale zaledwie jej obrazem. (w tym czasie dość intensywnie rozwijała się matematyka). Platon podzielił rzeczywistość na idealną i materialną.