Utwór ,,Cebula" jest swoistym porównaniem niedoskonałego człowieka z cebulą. Ucieleśnia ona twór idealny, ,,cebulasty na zewnątrz, cebulowy do rdzenia", to znaczy taki sam w środku, jak i na zewnątrz. Człowiek natomiast jest istotą o zupełnie innym wnętrzu,
posiada w sobie mnóstwo wnętrzności, tłuszczów, żył, śluzów oraz sekretności. Jest daleki od
ideału, który podmiot liryczny postrzega jako podobieństwo powierzchni do wnętrza, analogię ciała do duszy. Jednakże to my, z całą gamą wad i niedoskonałości, odsunięci od idiotyzmu ideału jesteśmy istotami ciekawymi, intrygującymi. Ów ideał ,,pachnie" wszak sztucznością i manipulacją. Jest to bowiem pojęcie względne - każdy posiada inne wyobrażenie na temat doskonałości. A jest ona w pewnym sensie dostosowaniem się do czyichś wymagań...A cebula może być dla kogoś jedynie obrazem prostej jednolitości, którą to trudno nazwać ideałem...
Więcej streszczeń na temat ,,Cebula"