Urodził się 4.09. 1809
roku w Krzemieńcu. Ojciec osierocił go we wczesnym dzieciństwie. Kilka lat później matka ponownie
wyszła za mąż za profesora medycyny na Uniwersytecie Wileńskim. Juliusz Słowacki studiował na Wydziale Nauk Moralnych i Politycznych Uniwersytetu Wileńskiego. W tymże czasie zakochał się w Ludwice Śniadeckiej. Kiedy ukończył studia, wyjechał do Warszawy, gdzie pracował jako urzędnik w Komisji Skarbu. Pierwsze honoraria i sławę zyskał dzięki wierszom pisanym podczas powstania listopadowego: Hymn, Oda do wolności i Kulik. Za ich sprawą musiał schronić się przed władzami carskimi. Przemieszczał się kolejno do Anglii, Paryża, Szwajcarii. Tu też napisał: Kordiana, Balladynę oraz wiersz Rozłączenie. W 1836
roku rozpoczął trwającą prawie rok romantyczną podróż. W okresie tym powstały kolejne słynne utwory. Niestety spotkały się z desaprobatą czytelników. Jedynie Zygmunt Krasiński, którego poznał w Rzymie docenił jego talent. W 1842 roku Słowacki wstąpił do koła towiańczyków, ale w środowisku tym nie
spotkał się z ciepłym przyjęciem. Stworzył własny system filozoficzny, zwany filozofią genezyjską, którą wyłożył w 1844 roku w Genezis z ducha. W marcu 1849 roku Słowacki spotkał się z Cyprianem Kamilem Norwidem, wnikliwym czytelnikiem jego poezji. Słowacki zmarł na gruźlicę w 1849 roku. Miał wtedy 40 lat. W Montmartre w Paryżu odbył się pogrzeb. Mickiewicz się nie pojawił. W czerwcu 1927 prochy Słowackiego zostały sprowadzone do Polski i złożone obok Mickiewicza w podziemiach katedry na Wawelu.
Najsłynniejsze wiersze:
- Rozłączenie
- Hymn (smutno mi Boże!)
- Testament mój
- Grób Agamemnona
Poematy:
- Anhelli
- Beniowski
Utwory dramatyczne:
- Kordian
- Balladyna
- Lilla Weneda
Najważniejsze dzieło mistyczne:
- Król- Duch
Epistolografia:
- Listy do matki