Wiersz Jarosława Marka Rymkiewicza pt. „Na ciało, gdy umiera” pochodzący z tomu „Anatomia” oraz utwór Stanisława Grochowiaka
nawiązują do kultury epoki baroku. Poeci podejmują trudne tematy: śmierci, postawy wobec umierania i miłości. Specyficzny styl, wyszukane koncepty i sposób obrazowania sprawiają, że utwory pomimo, że pisane współcześnie można porównać z dorobkiem artystów baroku.
Utwór Jarosława Marka Rymkiewicza pt. „Na ciało, gdy umiera” jest to opis rozkładających się zwłok, podmiot liryczny wyrażony w pierwszej osobie l.p. jest obserwatorem, możemy przypuszczać, że to sam poeta obserwuje swoje rozkładające się ciało. W formie monologu lirycznego wyrażone zostają uczucia związane z oglądaniem gnijącego bohatera (bo to właśnie trup jest bohaterem utworu). Człowiek brzydzi się śmierci i stroni od niej pomimo, że jest ona nie unikniona, jest związana z życiem człowieka od zawsze, niezmienna i pewna, jest częścią ludzkiej natury. Takie podejście do śmierci stara się zmienić Jarosław Rymkiewicz w swoim utworze. Poprzez użycie słów takich jak np. grzybnia, pobielałe dłonie, pleśń, próchno tworzy on obraz rozkładającego się ciała, wizja ta bardzo mocno przemawia do czytelnika, jednocześnie rzeczy budzące grozę i obrzydzenie zostają w utworze upersonifikowane (np. pleśń czeka lub grzybnia chce), autor mówi o tym, że staje się jednością ze śmiercią. W ostatniej strofie pierwszej zwrotki poprzez pytanie retoryczne ukazana zostaje absurdalność ludzkiego (ale również podmiotu lirycznego) strachu wobec śmierci. Utwór stylizowany jest na sonet francuski. Poprzez wyeksponowanie brzydoty, podjecie motywu vanitas oraz wykorzystanie barokowego konceptu kompozycyjnego nawiązuje do literatury epoki baroku.
W wiersz Stanisława Grochowiaka pt. „Dla zakochanych...” występuje porównanie śmierci z miłością oraz umarłych z zakochanymi. Motyw ten charakterystyczny jest dla poezji barokowej np. w wierszu Jana Andrzeja Morsztyna pt. „Do trupa” lub Giambattisty Mariniego pt. „Adon”. Autor nie wykazuje różnic pomiędzy dwoma najważniejszymi czynnikami ludzkiego życia, wręcz przeciwne ukazane zostają podobieństwa. Zarówno umarłym jak i zakochanym potrzeba „sześć desek”, w przypadku trupa jest to trumna natomiast zakochanych łóżko. Podobieństwo to wskazuje że nie potrzebują oni wiele, jedynie miejsce w których dopełnić mogą się rzeczy najważniejsze, potrzebne jest stworzenie swoistej sfery sakrum do której dzieci nie będą miały dostępu. Dzieci w tym wypadku są to osoby niedoświadczone, nierozważne i nie wtajemniczone, które mogą naruszyć świętość miłości jak i umierania. Kolejnym podobieństwem jest potrzeba małej ilości światła, oznacza to, że śmierć jak i uczucie pozostać muszą w sferze prywatności nie naruszonej przez osoby niepowołane. W ostatniej zwrotce napiętnowana zostaje postawa przesadnego strojenia zakochanych i umarłych, zdaniem poety nie potrzebują oni ani ubrań, które i tak „opadną z ich ciał” ani wielkiej wystawnej uroczystości. Utwór jest nauczaniem, nakazem skierowanym do czytelnika, w utworze podmiot liryczny zwraca się do czytelnika czasownikami w formie rozkazującej, jednocześnie nie ujawniając się. Wiersz ma budowę stroficzną. W utworze występuje oksymoron ,, posępnych w radości” jest to środek stylistyczny charakterystyczny dla epoki baroku. W utworze zastosowano anaforę, na początku każdej zwrotki powtarzają się słowa „Dla zakochanych”, co jest również tytułem i wskazuje na wyszukany koncept. Utwór nawiązuje do epoki baroku zarówno treścią, stylem jak i formą charakterystyczną dla epoki.
Oba omawiane utwory nawiązują do kultury baroku. Nawiązanie to odbywa się zarówno poprzez podjecie charakterystycznych dla epoki tematów jak i stylu, który podporządkowany jest barokowemu konceptowi kompozycyjnemu. W obu wierszach pojawia się motyw śmierci, w utworze Jarosława Rymkiewicza występuje jeszcze motyw marności ludzkiego ciała czyli vanitas, natomiast u Stanisława Grochowiaka zestawienie miłości ze śmiercią. Styl w jakim utwory są napisane również jest nawiązaniem do epoki baroku. W utworze Jarosława Rymkiewicza pojawia się charakterystyczne wyeksponowanie brzydoty- czyli turpizm. Oba utwory realizują barokowy koncept kompozycyjny. Nawiązanie do epoki baroku przez poetów współczesnych może mieć na celu wskazanie pewnych podobieństw do niego czasów w których żyjemy, a także jest zwróceniem uwagi na pewne wartości z nim związane. W pierwszym utworze jest to ukazanie śmierci i bezsensy obawy przed nią, natomiast w wierszu drugim wskazanie podobieństw pomiędzy zakochanymi i umarłymi, jest także nauką i apelem o to jak ludzie powinni się zachowywać wobec zakochanych. Oba wiersze posiadają wiele cech stylu barokowego. Temat śmierci i jej przedstawienie wywołują niepokój, w utworach jest ruch, ukazany poprzez zmianę się ciała w pleśń lub w wersie „Najcięższy brokat opadnie z ich ciał”, jest to zmienność charakterystyczna dla kultury baroku. W wierszach pojawia się wrażenie chaosu i niejasności, utwory wymagają od odbiorcy wysiłku i namysłu. Autorzy dożą do indywidualizmu, czyli do stworzenie prawdy ogólnej, poznania natury rzeczy. Oba utworu poprzez kunsztowny sposób obrazowania, wpływają na wyobraźnie czytelnika, jest to wynik zastosowanych pewnych słów oraz stylu w jakim wiersze są napisane, cecha ta również jest nawiązaniem do epoki i kultury baroku.