Młoda Polska to epoka literacka obejmująca lata 1890 -1918. Okres ten bywa również nazywany modernizmem lub neoromantyzmem.
Aktywni twórcy tej krótkiej epoki dążyli do zachowania znacznej odrębności w stosunku do epok poprzednich; podchodzili tez raczej krytycznie do tradycji. Tak było przynajmniej przez pierwsze 10 lat Młodej Polski, później zaczął dominować wspomniany już neoromantyzm – a tym samym zaczęły pojawiać się coraz wyraźniejsze nawiązania do twórczości romantycznych wieszczów.
Mówiąc o Młodej Polsce, nie można pominąć takich terminów jak:
· Dekadentyzm – bierne zniechęcenie wobec rzeczywistości, poczucie beznadziei, melancholii; tak zwana „schyłkowość”
· Fin de siecle – po francusku: „koniec wieku”; popularne okreslenie dotyczące głownie obyczajowości omawianego okresu
· Symbolizm
· Impresjonizm
Kluczowym ośrodkiem artystycznym Młodej Polski był Kraków, do czego oczywiście przyczyniła się działalność Stanisława Przybyszewskiego. Nie bez znaczenia pozostawał tez fakt, iż kierowanie teatrem miejskim powierzono postępowemu Tadeuszowi Pawlikowskiemu.
Innym ważnym ośrodkiem artystycznym była Warszawa. Tam grunt dla modernizmu przygotowali poniekąd Antoni Sygietyński i Stanisław Witkiewicz, którzy na łamach „Wędrowca” domagali się , aby przy ocenianiu dzieła artystycznego brano pod uwagę jego wartości estetyczne a nie jego wymowę dydaktyczną czy też wychowawczą.