Artykuł:OKOLICA POETÓW I AUTENTYZM z książki:Z dziejów czasopism literackich w 20-leciu międzywojenn

OKOLICA POETÓW I AUTENTYZM
Okolicę Poetów miesięcznik poetycki, wydawał i reda­gował Stanisław Czernik w Ostrzeszowie Wielkopolskim w la­tach 1935—39. Pierwszy numer ukazał się 15 kwietnia 1935 roku. Pierwsza seria „Okolicy Poetów" obejmowała lata 1935—37, do­kładniej okres od kwietnia 1935 do września 1937 roku. W tym czasie w „Okolicy Poetów" ogłoszono dzieła 198 autorów. Śmierć Piłsudskiego stworzyła nowe możliwości polityczne, wielki kryzys gospodarczy został już opanowany. Bardzo niepokojącą była tylko sytuacja polityczna Europy — nikt już prawie nie miał wątpliwości co do tego, jaką rolę zamierzają odegrać Niemcy. W tej sytuacji Czernik postanowił, na przekór rzeczywistości, wydawać czasopismo wyłącznie poświęcone poezji. Czernik był twórcą programu poetyckiego o nazwie autentyzm – Okolica Poetów stanowiła główną trybunę tego programu. Czernik był redaktorem, wydał 42 numery czasopisma. Zwykle numer poprzedzał artykuł krytyczny Czernika. Trzy czwarte czasopisma zajmowała poezja, dział ostatni stanowiły recenzje poetyckie, noty, listy do redakcji. Były też numery specjalne. Były to antologie poświęcone literaturom obcym: starożytnej rzymskiej i greckiej, poezji łotewskiej. Czernik stworzył rodzaj komentowanej antologii poezji polskiej lat 1918-1938. Czasopismo było wydawane na prowincji.
Współpracownicy Okolicy Poetów:
1) grupa poetów autentystów
2) dawni członkowie Kwadrygi. Linii, Żagarów
3) grupa poetów starszego pokolenia drukująca wszędzie
4) grupa poetów luzaków, którzy świadomie nie łączyli się z żadnymi -Izmami (Czechowicz)
Trzy podstawowe orientacje:
1) poeci, którym bliskie były postulaty Awangardy
2) poeci, którzy byli związani z ze szkołą Czechowiczowską, preferowali w poezji temat wiejski, brali motywy poezji Czechowicza
3) poeci eklektyczni, epigoni ekspresjonizmu, poetyki skamandra, epigoni awangardowi, przez nich zarzucano Okolicy Poetów niski poziom.
Co to jest autentyzm?
Wyjściowego punktu programu Czernika należy się dopatrywać w jego dwuczęściowym artykule pt. Treść i forma, opublikowanym w chełmskiej Kamenie. W artykule tym Czernik pisał m. in.: Rozróżnia­my materiał istotny i surogat. Materiał istotny — to oczy­wiście wszystkie prawdziwe przeżycia w całej ich różno­rodności zmysłowej i umysłowej. Są one bogactwem poety i jego materiałem podstawowym. Surogat — to materiał zdobyty pośrednio, nie przeżyty, lecz jako tako przyswo­jony lub wyimaginowany. Materiałem istotnym jest np. wiedza poety o zjawiskach głodu, jeżeli powstała z praw­dziwych niedojedzeń i nędzy, surogatem — wiedza nabyta z relacji innych ludzi, uzupełniona wytworami własnych przemyśleń. Ten rozdział na przeżycia autentyczne („materiał istotny") i na przeżycia nieautentyczne („surogat”) jest podstawowym założeniem programu Czernika. Czernik pisał: Materiał treściowy w liryce nie może być surogatem, lecz odpowiednikiem rzeczywistych, pełnowartościowych przeżyć poety. W innych warunkach stylowa liryka powstać nie może. Uważam to za aksjomat. Autentyzm w liryce wyklucza blagierstwo i wszelkiego rodzaju efektowne zmyśłonka. Przesądy tematyczne i hierarchia tematów są dla auten­tyzmu nieistotne. Poezja ma prawo uwzględniać wszystkie sprawy świata, ma prawo dopuszczać do głosu człowieka i maszynę, dżunglę i morza, niebo i piekło. To rozsze­rzenie Czernikowego pola widzenia może być zaskoczeniem. Ale tylko na chwilę. Już w następnym akapicie jakże wyraźnie uwidacznia się, że jest to rozszerzenie pozorne, unik polemiczny.
W Okolicy Poetów Czernik opublikował 3 ankiety. Zadaniem ankiety trzeciej było ustalenie dziesięciu najciekawszych utworów poetyckich z lat 1918— —1938. Na podstawie zebranego materiału zamierzał Czernik ułożyć antologię współczesnej liryki polskiej. Ze stu pięćdziesięciu zaproszonych osób odpowiedziało jednak tyl­ko siedemdziesiąt, w tej liczbie zaś pięćdziesiąt osób nie wyraziło swego stanowiska. Z pozostałych dwudziestu gło­sów postanowił zatem Czernik zrezygnować, ograniczając się jedynie do anonimowej publikacji dziewięciu bardziej charakterystycznych wypowiedzi. Dokonał także podsumo­wania tych dziewięciu wypowiedzi — okazało się, że zbież­ność głosów dotyczyła wierszy następujących: l. Małaczewski: O wiośnie i słowikach, 2. Przyboś: Parada śmierci, 3. Lechoń: Piłsudski, 4. Lechoń: Mochnacki, 5. Czechowicz:
Przez kresy, 6. Czechowicz: Piłsudski, 7. Piechal: Garść popiołu, 8. Peiper: Powojenne wezwanie, 9. Peiper: Że, 10. Łobodowski: Generał Korniłow, 11. Słonimski: Dwie ojczyzny, 12. Wierzyński: Pieśń o Amundsenie, 13. Miłosz: O książce.. Na liście tej nie ma ani jednego autentysty.

Więcej streszczeń na temat Artykuł:OKOLICA POETÓW I AUTENTYZM z książki:Z dziejów czasopism literackich w 20-leciu międzywojenn