Wiersz
„Do losu” – stanowi
poetycki testament Tuwima. Poeta wyraża dystans do swojej
twórczości, pokazane jest tu brak wiary w sens sztuki, świadomość przemijalności życia, świadomość wieczności, sława nie stanowi pocieszenia w obliczu świadomości własnej śmierci.
„Prośba o piosenkę” – jest modlitwą skierowaną do Boga o natchnienie poetyckie, zaznacza się tu zmiana światopoglądu Tuwima, odchodzi od euforii, witalizmu i biologizmu. Prosi Boga nie o poezję podniosłą ale taką, która będzie bronią biednych w walce z bogatymi.
„Rzecz Czarnoleska” – jest wyrazem przywiązania poety do takiej poezji, w której rządzi harmonia, ład, nadaje sens ludzkiemu życiu, pozwala mu odkryć własne społeczeństwo. Jest nawiązaniem do poezji Kochanowskiego, która jest wzorcem dla innych poetów, nadaje światu ład, staje się drogowskazem dla człowieka, otwiera perspektywę humanizmu.