Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Sztuka I Nauki Humanistyczne>Chrześcijaństwo i wychowanie klasyczne

Chrześcijaństwo i wychowanie klasyczne

książki Recenzja   według:majka24     Autor : m
ª
 
Wychowanie religijne. Najważniejszym obowiązkiem rodziców jest wychować dzieci po chrześcijańsku, czyli wpajać im zdrową karność w życiu moralnym. Jest w tym coś więcej, niż w tradycji rzymskiej. Rodzina chrześcijańska to przyrodzone środowisko, które powinno kształtować duszę dziecka. Wychowanie polega głównie na dawaniu przykładu. Rola rodziny jest jednak drugorzędna. Istotne jest wtajemniczenie w naukę, przez które Kościół przeprowadza neofitę, zanim dopuści go do otrzymania chrztu. W starożytnym chrześcijaństwie tajemniczość była bardzo widoczna. Kościół kierował bezpośrednio nauczaniem katechumenów. Już w czasach pierwszego pokolenia chrześcijan działali nauczyciele, didaskaloj. Katechumenat jako instytucja rozrasta się w miarę, jak przybywa nowo nawróconych. W Rzymie przybrał swą ostateczną postać około 180 roku. Wymagał on wtedy długiego okresu próby. Religijne wychowanie nie ustawało po przyjęciu chrztu. Trwało nadal i pogłębiało się przez całe życie chrześcijanina. Chrystianizm – religia „uczona”. Chrześcijańskie wychowanie nie należy do zakresu szkoły. Religia chrześcijańska musi jednak koniecznie opanować przynajmniej niezbędną cząstkę kultury literackiej. Chrystianizm jest religią „uczoną”. Było to wychowanie, w którym ważną rolę zajmowało piśmiennictwo. Szkoła rabinacka. Chrześcijanie żyjący w Cesarstwie Rzymskim mieli za wzór szkoły żydowskie, które niedawno się zorganizowały. Religijne życie Izraela wymagało dokładnej znajomości objawionego Zakonu – Tora. Zakon zaś jest „prawem spisanym”. Żydowskie wychowanie religijne opiera się na badaniu świętych tekstów. Zaczyna się od badania świętego języka. Język hebrajski był jedynym językiem, w którym można było uczyć się Zakonu. Zakon nakazuje wychowanie w rodzinie. System nauczania zbiorowego w szkołach zorganizowanych wedle jednolitego wzoru dojrzał za późnego Cesarstwa. Jest on trójstopniowy. Na początku czytanie Biblii, następnie nauka komentarzy prawnych i egzegatycznych coraz to bardziej szczegółowych. Szkoły te powstają wszędzie. Szkoły chrześcijańskie w krajach barbarzyńskich. Szkoły chrześcijańskie różnią się od żydowskich tym, że nie uznają „świętego języka”. W starożytności bowiem przełożono księgi święte na wszystkie języki. Chrystianizm wskrzesił w Egipcie, Syrii i Mezopotamii języki egipski i aramejski, które od czasów Aleksandra przestały być językami kultury. Spowodował tam rozkwit literatury. W krajach pozbawionych kultury pisanej chrześcijaństwo powołało do życia kulturę i piśmiennictwo, a przedtem jeszcze narodowe pismo. Stworzyło je z najróżniejszych składników i obróciło na swój użytek. Miało to przede wszystkim na celu przekłady z Biblii. Chrystianizm i klasycyzm.
Chrześcijanie przyswoili sobie szkoły greckie i łacińskie. Chrześcijanom pierwszych stuleci przyszło żyć w świecie klasycznym, przyjęli więc jako coś „przyrodzonego” podstawowe założenia hellenizmu i jego humanizmu. Człowiek wykształcony ma modłę klasyczną mógł zostać wedle wyboru mówcą lub filozofem, mógł wybrać między działaniem a kontemplacją. Dobra Nowina obdarzyła go możnością dokonania innego jeszcze wybory: przyjęcia chrztu i stania się chrześcijaninem. Niechęć chrześcijaństwa do kultury klasycznej. Kultura klasyczna była chrześcijaństwu głęboko przeciwstawna. Kultura humanistyczna jako całość występowała jako przeciwniczka nowej religii: uważała bowiem, że może we własny sposób rozwiązać zagadnienie człowieka i życia. Chrześcijanie pierwszych stuleci doskonale zdawali sobie sprawę z tych przeciwieństw Chrześcijaństwo przejmuje szkołę klasyczną. Kościół uświadomił sobie, że wierni nie mogą się obejść bez dostępu do kultury literackiej, gdyż sama religia chrześcijańska była uczona i literacka. Chrześcijańskie wychowanie nawarstwia się więc na wychowaniu humanistycznym, nie zniekształca go jednak i nie poddaje go z góry własnym wymaganiom. Działanie chrześcijan w klasycznym nauczaniu. Wielu chrześcijan nauczało w szkołach typu klasycznego. W IV wieku widzimy chrześcijan na wszystkich szczeblach zarządzania. Ustawa szkolna Juliana Apostaty. Ustawą z 2 czerwca 362 roku cesarz Julian zabronił chrześcijanom nauczać. Nie wierząc w bogów homeryckich, chrześcijanin nie mógł dobrze objaśniać jego dzieł. Można powiedzieć, że to zarządzenie Juliana stworzyło pierwszą szkołę wyznaniową. Julian pragnął zaszczepić klasycznemu wychowaniu nie znany poprzednio ferment antychrześcijański. Już 11 stycznia 364 roku zniesiono wydany przez Juliana zakaz i chrześcijańscy nauczyciele powrócili na katedry. Wyższe szkoły teologiczne. Zasadniczo nie istniały szkoły chrześcijańskie na szczeblach podstawowym i średnim. Pojawiły się natomiast, i to już w II wieku, wyższe szkoły chrześcijańskiej teologii. Zakłady te nie zakorzeniły się w Kościele i nie przetrwały długo. Chrześcijaństwo przywiązywało ogromne znaczenie do nauczania prawd wiary.
Opublikowano dnia: 11 kwietnia, 2006   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.