1. BUDOWA:a) EPEJSODIONY - sceny, w których wypowiadają się bohaterowie (ich dialogi tworzą akcję);b) STASIMONY - wypowiedzi
chóru;W "Antygonie" występuje 5 epejsodionów oraz 5 stasimonów. Zazwyczaj w czwartym epejsodionie następował punkt kulminacyjny;Elementy charakterystyczne dla dramatu antycznego to:2. ZASADA "POJAWIANIA SIĘ" - pieśni chóru przeplatają się z dialogami aktorów;3. dialogi bohaterów tworzą akcję, a dwie pieśni:a) PARODOS - pieśń chóru na wejście, pierwsze wejście chóru; informowała jak doszło do konfliktu;b) EXODOS - pieśń chóru na zejście, ostatnie wystąpienie chóru;tworzą razem ramę kompozycyjną.PROLOGOS (czyli wstęp) - zawierał treść tragedii;KOMMOS - scena lamentu i żalu głównego bohatera;4. Dramat antyczny charakteryzuje się TRÓJDZIELNĄ KOMPOZYCJĄ:a) PROLOG - na początku utworu, wprowadza w akcję, przedstawia problem, który będzie poruszany przez aktora;b) ROZWINIĘCIE AKCJI - składają się na nie wydarzenia uwzględnione szczegółowo:* PERYPETIA - punkt kulminacyjny, zwrot akcji (w "Antygonie" - aresztownie tytułowej bohaterki)* KATASTROFA - klęska bohatera, najczęściej jest nią śmierć.c) EPILOG - na końcu utworu, ostateczne zakończenie, spointowanie dzieła.5. OBECNOŚĆ CHÓRU, który:a) komentuje wydarzenia, wyraża swój sąd, opinię, na temat tego, co stanowi treść akcji;b) wypowiada refleksje ogólne, np. o potędze miłości, rozumu;c) zapowiada pojawienie się kolejnego aktora na scenie; wprowadza, zapowiada go;d) dokonuje podsumowania dramatu;6. Ograniczona LICZBA AKTORÓW.Za czasów Sofoklesa - 3. Nie było scen zbiorowych. Sceny wymagające większej ilości postaci były relacjonowane przez powołanego specjalnie, relacjonującego to wydarzenie, bohatera.7. Tragedię cechowały TRZY JEDNOŚCI:a) CZASU - akcja rozgrywała się w ciągu jednej doby, a najczęściej między wschodem a zachodem słońca;b) MIEJSCA -akcja toczyła się w jednym miejscu;c) AKCJI - akcję cechuje jednowątkowość;8. ZASADA CZYSTOŚCI ESTETYK:Sceny patetyczne, wzniosłe, nie mogły sąsiadować ze scenami komicznymi; wiązała się z tym i zasada decorum;9. ZASADA DECORUM:Gatunki dramatyczne powinny być pisane w specyficzny sposób, różnymi stylami. Należało dbać o czystość języka;a) tragedia - styl wysoki; język wzniosły;b) komedia - język zbliżony do potocznego;Reguła decorum określała również typy postaci, jakie mogły występować w teatrze - w tragedii postacie stanu "wysokiego", szlachetnie urodzone, w komedii postacie o rodowodzie plebejskim.10. Tekst główny: monolog, dialog;tekst poboczny: didaskalia;11. ZASADA NIEPRZEDSTAWIANIA BEZPOŚREDNIO SCEN KRWAWYCH.O drastycznych wydarzeniach po prostu opowiadano w dialogu.12. ZASADA NIEZMIENNOŚCI CHARAKTERU POSTACI.Bohaterowie tragedii antycznej nie podlegają transformacjom, nie popadają w skrajne stany emocjonalne. Takiej kreacji postaci sprzyjało użycie niezmiennej maski, którą aktor przywdziewał na początku przedstawienia, a zdejmował dopiero na końcu sztuki.TRAGIZM - kategoria estetyczna, wartość moralna związana z konfliktem wartości. Jednostka wolna zostaje postawiona wobec konieczności wyboru wartości przeciwstawnych, ale jednakowo ważnych. Sam akt wyboru, niezależnie od tego, która z wartości zostanie wybrana, prowadzi
nieuchronnie do
katastrofy. Niemożliwym jest znalezienie wyjścia, które by satysfakcjonowało (KONFLIKT TRAGICZNY).BOHATER TRAGICZNY - bohater postawiony w obliczu wyboru między dwoma równorzędnymi racjami; każdy z wyborów przybliża go nieuchronnie do katastrofy, często równoznacznej ze śmiercią;IRONIA TRAGICZNA (DRAMATYCZNA) - bohater często popełnia "nieszczęśliwe zbłądzenie"; wie, że popełnił zbrodnię lub czyn niegodny; i.t. to przeciwieństwo między samoświadomością bohatera a jego rzeczywistą sytuacją;WINA TRAGICZNAPERYPETIA - przełom w życiu bohatera odmieniający kierunek biegu akcji; prowadzący do katastrofy;KATASTROFA - ostateczne zdarzenie rozstrzygające o klęsce bohatera, wynikające nieuchronnie z całego splotu przedstawionych wypadków; punkt przełomowy, rozwiązanie dramatu;STYCHOMYTIA - dialog dwóch postaci scenicznych złożony z jednowersowych replik;