Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Sztuka I Nauki Humanistyczne>Motyw wędrówki w literaturze

Motyw wędrówki w literaturze

książki Recenzja   według:Madzia131     Autor : Madzia 131
ª
 
Motyw wędrówki występuje w każdej epoce. Poprzez wędrówkę bohater poznaje rzeczy, które były mu obce, uczy się i zdobywa nowe doświadczenia. Z pewnością, najlepszym sposobem poznawania świata i ludzi nadal pozostaje podróżowanie. Niemal każdy z nas marzy o dalekich podróżach, każdy z nas jest Odysem, / Co wraca do -swojej Itaki, jak napisał Leopold Staff. Motyw wędrówki w literaturze spotykany jest w tekstach wszystkich epok. Podróż w życiu człowieka może mieć bardzo wiele znaczeń: • może przynosić nowe doświadczenia, • oznaczać chęć poznania, • ucieczkę, • tułaczkę, • poszukiwanie szczęścia czy lepszych warunków życia, • wreszcie może wiązać się z misją, posłannictwem. Zwykle wiąże się z porzuceniem na zawsze lub na pewien czas dotychczasowych warunków, środowiska i otoczenia. Nie zawsze jednak autor chciał oddać to samo przesłanie, sam motyw można różnie sobie tłumaczyć, zależnie od wyobraźni. Zazwyczaj, gdy słyszymy słowo wędrówka, to automatycznie myślimy o przemieszczaniu się z jednego punktu na ziemi do drugiego, wówczas jest to wędrówka o charakterze podróżniczo-edukacyjnym, w której bohater dąży do określonego celu, po drodze zdobywając wiele nowych doświadczeń, poznając rzeczy wcześniej mu obce.. W wielu przypadkach taka podróż staje się oczywistą parabolą życia ludzkiego. Lecz nie każdy poeta myśląc o wędrówce miał to samo na myśli, jednym chodziło o to, o czym wcześniej wspomniałem, przemieszczanie się z punktu A do punktu B, drudzy zaś mieli głębsze przesłanie. W ich utworach wędrówka miała tylko charakter symboliczny, otwierając nasze umysły, wyobraźnię na wiele różniących się od siebie interpretacji. Wędrowanie staje się wtedy podróżą w głąb siebie, a celem jest wtenczas poznanie własnego "ja". Docieramy wówczas do naszej podświadomości i odkrywamy całkiem nowe spojrzenie na świat i na siebie samego. Bardzo często spotykamy go w Mitologii. Najwięcej jest go w "Mitologii" • Wędruje Edyp uciekając przed przeznaczeniem, • Wędruje Herakles wykonując dwanaście swoich prac. Jednak najbardziej popularną podróżą szczyci się "Odyseja" Homera. Jest w niej przedstawiona dziesięcioletniej tułaczka Odyseusza spod spalonej Troi do Itaki, jego rodzinnego miasta. Przestrzenna wędrówka Odysa nabiera niezwykłego wymiaru, który daje się odczuć podczas czytania poematu. Epos ten, podobnie jak "Iliada", składa się z dwudziestu czterech ksiąg: pierwszych dwanaście przedstawia wędrówkę Odysa, kolejne zaś opisują wypadki mające miejsce po powrocie na wyspę. Cały tekst ma charakter przygodowo-baśniowy, a czytający go koncentruje swoją uwagę przede wszystkim na niezwykle fascynujących i niebezpiecznych przygodach bohatera. Jednak według późniejszych interpretatorów, jest to odzwierciedlenie ludzkiego życia - jego problemów, codziennych trosk i kłopotów. Postać Odyseusza stała się wzorem, ideałem podróżnika, który nie zważając na przeciwności losu konsekwentnie dąży do celu swojej podróży, zaś jego podróż stała się w kulturze europejskiej synonimem upartej, niebezpiecznej wędrówki, podczas której bohater zobaczył miasta, poznał wielu ludzi. Uczy nas, aby się nie poddawać, być twardym i upartym w tym, do czego dążymy. Kolejnym przykładem podróży w literaturze jest wędrówka dosyć nietypowa, opisana przez Dantego w poemacie "Boska komedia". Dante przedstawia wizję wędrówki po świecie zmarłych. Wędrówki, która rozpoczyna się od piekła – miejsca pogrążonym w smutku, mękach i kaźni, poprzez czyściec, a skończywszy się w niebie - miejscu absolutnego szczęścia, przed obliczem samego Boga. Głównym bohaterem owej wędrówki jest sam Dante, który w nocy z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek 1300 roku spotyka ducha, Wergiliusza. Proponuje on bohaterowi wędrówkę po zaświatach, jednocześnie zaznaczając, że będzie się nim opiekował tylko podczas wędrówki poprzez Piekło i Czyściec, a następnie przekaże go osobie godniejszej – Beatrycze, która przybywa na ziemię, aby pomóc zagubionemu moralnie Dantemu.
To za jej sprawą Wergiliusz, przeprowadza poetę przez pierwszy etap wędrówki. Jednak pomimo tego, że w Niebie jest dużo miejsc dla mędrców, nie może on wejść, gdyż nie jest ochrzczony. //////Początkowo realistycznie przedstawiona żywa kobieta przemienia się z czasem w chrześcijańską świętą, istotę uduchowioną, pośredniczkę pomiędzy człowiekiem a Bogiem. ////// Wejście do piekła poprzedzone jest przedsionkiem, w którym Dante znajduje cierpiące dusze ludzi, ludzi obojętnych tzn. nieczyniących ani dobra, ani zła za swojego życia. Piekło właściwe ukazane jest jako stożek, którego wierzchołek znajduje się w głębi ziemi. Przed wejściem do dantejskiego świata grzeszników umieszczony jest napis "porzućcie wszelką nadzieję, wy, którzy tu wchodzicie". W piekle widoczna jest hierarchizacja grzeszników, ludzie o mniejszych grzechach znajdują się na szczycie; zaś o większych znajdują się na samym dole w tzw. trzech paszczach Lucyfera. Czyściec przedstawiony jest w ten sam sposób. Na samym szczycie znajdują się dusze ludzi najmniej grzesznych, na dole dusze najgorszych grzeszników. Podróżując po Czyśćcu Dante spotyka na swej drodze wiele dusz pokutujących za chwile słabości swego życia – za pychę, lenistwo, skąpstwo. Następnie, według umowy, "wędrowca" przejmuje Beatrycze i to z nią kontynuuje swoją wędrówkę, ona przygotowuje go do przekroczenia magicznych bram raju. Poeta i Beatrycze, przekraczając najpierw wielki ogień, wznoszą się do pierwszego nieba. Spotykają tam duchy ludzi, którzy nie wypełnili ślubów czystości. Cała ich podróż jest przenoszeniem się z planety na planetę, na których spotykają kolejne dusze ludzkie. W ostatnim dziewiątym niebie mieszka sam Bóg, a jego dwór przypomina kwiat białej róży. Wędrówka w dziele Dantego może być odczytywana jako symboliczne przechodzenie kolejnych etapów życia, niezbędnych do poznania wszystkich "poziomów" egzystencji ludzkiej, jako duchową podróż człowieka od upadku, pogrążenia się w grzechu do oczyszczenia z win, nawet świętości. Poznanie piekła, czyśćca i nieba pozwala na ogarnięcie istoty człowieczeństwa. Jest również sposobem dotarcia do Boga. Sam opis daje nam do zrozumienia, iż w życiu nie możemy być osobami nijakimi, uczy być dobrym człowiekiem, aby nasza dusza nie musiała cierpiała tak jak jest to ukazane w owej wizji. Następnym utworem, który chciałbym przedstawić jest „Kordian” Juliusza Słowackiego, jest to utwór bardzo popularny w dobie Romantyzmu. Główną postać, a zarazem tytułowego bohatera, Kordiana poznajemy jako 15 letniego młodzieńca. Przedwcześnie dojrzały rozmyślał nad sensem ludzkiego życia, w którym nie widział żadnego konkretnego celu. Nieszczęśliwie zakochany w starszej od siebie kobiecie, nie potrafił wyzwolić się od wielkiego uczucia. Cierpienie i poczucie bezsensu życia doprowadzają Kordiana do samobójczych myśli. Jednakże próba samobójstwa nie powiodła się i bohater zdecydował odnaleźć zapomnienie w podróży po Europie.
Opublikowano dnia: 26 marca, 2008   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.