Epoka ta rozpoczyna się około roku 1890. Ogólnie uznaje się za jej
początek rok 1891 a dokładnie debiut trzech młodych
poetów, między
innymi Kazimierza Przerwy Tetmajera. W tym okresie utrwala się nowy
układ prądów literackich.
Nazwa tej epoki wywodzi się z tytułu
artykułów Artura Górskiego w
"życiu krakowskim". Nazwa ta była Kopią "Młodej Skamandrii". Słowo
"młoda" miało świadczyć o nowych tendencjach i innych spojrzeniu epoki.
Epoka ta miała jeszcze inne nazwy takie jak:
a. Neoromantyzm - w tych latach odrodziły się pewne tendencje romantyzmu
b. Modernizm - od francuskiego słowa moderne czyli współczesny, nowatorski, nowoczesny
c. Symbolizm - jeden z kierunków artystycznych charakteryzujących się ogromną różnorodnością
d. Dekadentyzm - od francuskiego słowa dekadance czyli schyłek, upadek. Chodzi tu o upadek ducha ludzkiego
Jest to wyraz postawy filozoficznej wobec świata (pesymizm, niewiara w
sens życia i działania, apatia, bierność, pragnienie śmierci, nirwana).
Szczególny rozwój młodej polski miał miejsce w Krakowie i we Lwowie,
ponieważ tam Były największe swobody polityczne i obywatelskie. Także w
Warszawie wydawano czasopismo o charakterze literackim np: "życie"
warszawskie (1887 - 90) zamieszczające utwory lub fragmenty utworów
europejskich. Innym czasopismem była warszawska "Chimera", która
drukowała różne utwory młodych literatów.
Zdaniem Przesmyckiego wielka
sztuka zawsze miała charakter symboliczny.
Autor przyznaje rację Maeterlinckowi, że nasza wiedza o świecie jest
ograniczona, że istnieje wiele zjawisk tajemniczych, które można tylko
przybliżyć poprzez symbole dające się indywidualnie i wieloznacznie
interpretować. Poza tym należy skupić uwagę na wewnętrznych przeżyciach
człowieka i stanie jego ducha, do czego doskonale nadają się symbole.
Podobnie sądził Artur Górski w swoim cyklu artykułów "Młoda Polska".
Uważał on, że należy zainteresować się jednostką a nie ogółem.
Rozważania autora są przejawem opozycji wobec pozytywistów, którzy
zajmowali się przeważnie zbiorowością ludzką: społeczeństwem lub
różnymi jego warstwami, opisywał procesy społeczne w sposób
realistyczny lub naturalistyczny. Górski jest rzecznikiem
zainteresowania się indywidualnością ludzką, a przede wszystkim ludzką
duszą tj. wewnętrznymi przeżyciami człowieka. Poza tym, autor tych
rozważań domaga się niezależności twórcy, nienarzucania mu żadnych
zadań, zaufania jego intuicji twórczej i zdolnościom artystycznym. Cykl
tych artykułów to przejaw walki o nową literaturę i sztukę u schyłku
pozytywizmu. Innym literatem był Stanisław Przybyszewski. Pochodził on
z Kujaw, studiował w Niemczech, gdzie swoimi pierwszymi utworami zyskał
sobie uznanie. W 1898r. zdecydował się wyjechać z Niemiec i zamieszkać
w Krakowie. Został tam redaktorem naczelnym "życia". Wzbudzał
zainteresowanie swoim postępowaniem i życiem na luzie. Uważał on, że
sztuka powinna dostarczać tylko wrażeń estetycznych - sztuka dla
sztuki.
Artur Schopenhauer twierdził, że człowiek dąży do szczęścia, ale nigdy
go nie osiągnie. Świat jest jedyną wielką zagadką zaś to co wiemy to
tylko wyobrażenia. żeby złagodzić ból istnienia proponował wyzbycie się
pożądań i potrzeb oraz przejście w stan nirwany. Według niego pomagało
też wzbudzenie w sobie współczucia dla innych oraz tworzenie lub
kontemplowanie sztuki. Fryderyk Nietzsche sądził, że świat powinien
należeć do ludzi silnych, natomiast ludzie słabi powinni być
eliminowani. Silnym Nietzsche przypisywał specjalne prawa, proponował
życie poza dobrem i złem. Pewien wpływ na świadomość ludzi wywarła
filozofia Henryka Bergsona, twórcy intuizmu. W pewnym stopniu do
kształtowania epoki przyczynił się skok demograficzny, szybki wzrost
liczby ludzi w końcu wieku zaczął frustrować ludzi, oraz intensywny
rozwój przemysłu unifikujący rzeczy. W większym stopniu epoka ta
kształtowała się pod wpływem odkryć naukowych takich jak: prawo
zachowania energii, teoria Darwina, wynalezienie telefonu i telegrafu.
Wskutek tych wszystkich zjawisk pojawił się katastrofizm, oraz w
społeczeństwie pojawiło się przeświadczenie, że światem rządzi szatan.
Umowną datą zakończenia tej epoki był rok 1918.