Bolesław Prus, właściwie Aleksander Głowacki herbu Prus (ur. 20 sierpnia 1847 w Hrubieszowie, zm. 19 maja 1912 w Warszawie),
polski pisarz i publicysta okresu pozytywizmu. Dzieciństwo i młodość
Urodził się w Hrubieszowie na Lubelszczyźnie, w rodzinie Antoniego Głowackiego, dworskiego ekonoma o szlacheckich korzeniach,
oraz Apolonii z Trembińskich. Osierocony w wieku 3 lat przez matkę, a w
wieku lat 9 przez ojca, przeszedł pod opiekę babki Marcjanny
Trembińskiej mieszkającej w Puławach. Po jej śmierci zamieszkał u ciotki Domiceli z Trembińskich Olszewskiej w Lublinie, gdzie uczęszczał do Powiatowej Szkoły Realnej. Następnie znalazł się w Siedlcach pod opieką starszego o 13 lat brata Leona Głowackiego, pracującego jako nauczyciel historii. Wraz z bratem przeprowadził się w 1862 roku do Kielc, gdzie rozpoczął naukę w gimnazjum.
Pod wpływem starszego brata Leona, działacza frakcji "czerwonych", Aleksander Głowacki w roku 1863, mając 16 lat, przerwał naukę w gimnazjum i wziął udział w powstaniu styczniowym. 1 września został ranny podczas potyczki we wsi Białki,
oddalonej o 4 km od Siedlec. Dostał się do rosyjskiej niewoli,
jednak ze względu na młody wiek oraz dzięki wstawiennictwu ciotki, po wyjściu
ze szpitala pozwolono mu wrócić do Lublina i zamieszkać z rodziną. 10 stycznia 1864 roku opublikowano w "Kurierze Niedzielnym" jego wiersz Do Pegaza, podpisany pseudonimem Jan w Oleju.
20 stycznia
1864 roku Głowacki został aresztowany za udział w powstaniu. Od
stycznia do kwietnia przebywał w więzieniu na Zamku Lubelskim. Sąd
wojskowy pozbawił go szlachectwa, a także oddał pod opiekę wuja
Klemensa Olszewskiego, gdyż opiekujący się dotychczas młodszym bratem
Leon Głowacki nabawił się nieuleczalnej choroby psychicznej. Po
zwolnieniu z więzienia Aleksander kontynuował naukę w lubelskim
gimnazjum, które ukończył ostatecznie 30 czerwca 1866 roku z wynikiem celującym. Interesowały go
studia w Petersburgu, na które nie mógł sobie jednak pozwolić z powodów finansowych. Tak więc w październiku wstąpił do Szkoły Głównej w Warszawie na Wydział Matematyczno-Fizyczny. W Warszawie, zdany na własne siły, zarabiał na studia jako guwerner
i korepetytor, co nie przynosiło jednak znacznych zysków. W wolnych
chwilach pisywał listy do "Kuriera Świątecznego", które wciąż
podpisywał pseudonimem Jan w Oleju. Trudności materialne sprawiły, że
będąc na trzecim roku zmuszony był przerwać studia.
Następnie przeniósł się do Puław, gdzie podjął naukę na Wydziale Leśnym
Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa, jednak już we wrześniu 1870 roku wrócił do Warszawy, gdyż popadł w konflikt z jednym z rosyjskich profesorów.
Próbował różnych zawodów; był m.in. fotografikiem, ulicznym mówcą, ślusarzem w fabryce Lilpopa i Raua. W roku 1871 przetłumaczył i napisał streszczenie dzieła filozofa Johna Stuarta Milla Logika. Po raz pierwszy spróbował też sił jako dziennikarz.
Dziennikarstwo i beletrystyka
Za debiut prasowy Aleksandra Głowackiego uważa się zamieszczony w 22. numerze pozytywistycznego czasopisma "Opiekun domowy" z 29 maja 1872 roku artykuł społeczny Nasze grzechy. Na łamach "Opiekuna domowego" w 1872 roku ukazywały się też felietony Głowackiego Listy ze starego obozu,
które autor po raz pierwszy podpisał pseudonimem Bolesław Prus.
Aleksander Głowacki postanowił bowiem wówczas używać prawdziwego
nazwiska do podpisywania jedynie poważnych artykułów.
Głowacki rozpoczął również współpracę z satyrycznymi pismami "Mucha" i "Kolce", dla których pisał prześmiewcze Szkice społeczne i liczne humoreski. Także w "Niwie" ukazywał się jego stały felieton Sprawy bieżące.
Wszystkie publikacje zamieszczane w tych gazetach, ze względu na
rozrywkowy charakter artykułów, autor podpisywał nazwiskiem Prus.
Również w roku 1874 Głowacki związał się z "Kurierem Warszawskim", na łamach którego ukazała się seria siedmiu utworów z cyklu Szkice warszawskie. Ta sama gazeta od roku 1875 zaczęła zamieszczać Kartki z podróży&n