Na określenie
postu w Piśmie Świętym występują dwa hebrajskie słowa: ’anah’oznacza on bycie nisko, uniżyć się, upokorzyć oraz ’tsuwm’ oznacza ustanie cielesnych funkcji, czyli np. zanik przyjmowania pokarmu.
Praktyki postne znane były już w starożytnych kulturach i wierzeniach. Praktyki te miały znaczenie ochraniające i oczyszczające (np. szamani pościli, aby uzyskać magiczną moc; wojownicy pościli przed walką; indiański młodzieniec włączany do społeczności plemiennej pościł, aby we śnie spotkać swojego ducha opiekuńczego). W judaizmie występuje jeden obowiązkowy i publiczny post ustanowiony przez Torę tzw. Dzień Pojednania, upamiętniający powrót Mojżesza z góry Synaj z tablicami po 40-dniowym
poście.
Stary Testament wielokrotnie wspomina o poście w czasie narodowych nieszczęść, np. wojny, suszy, epidemii, plagi szarańczy itd. (Sdz 20,26; 1 Sm 7,6; 1 Krl 21,9; Jr 35,9; Jl 1,14; Jon 3,5). Post był zwróceniem się do Boga w postawie zależności i całkowitego zaufania przed podjęciem jakiegoś trudnego zadania (Sdz 20, 26; Est 4, 16) lub żeby uprosić sobie przebaczenie jakiegoś grzechu (1Krl 21, 27), oddalić
od siebie jakąś klęskę (Jl 2, 12-17; Jdt 4, 9-13), przygotować się na
spotkanie z Bogiem (Dn 9, 3).
Post jest łaską, łaska nas zbawia, tak
więc Post nigdy nie występuje w Biblii samodzielnie, zawsze połączony jest z modlitwą i uczynkami miłosierdzia, jak o tym mówił już w Starym Testamencie prorok Izajasz: Czyż nie jest raczej ten post, który wybieram: rozerwać kajdany zła, rozwiązać więzy niewoli, wypuścić wolno uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać; dzielić swój chleb z głodnym, wprowadzić w dom biednych tułaczy, nagiego, którego ujrzysz, przyodziać i nie odwrócić się od współziomków, (Iz 58, 6-7). Jezus w przypowieści o faryzeuszu i celniku, (Łk 18, 10-14), nie pochwala faryzeusza zachowującego post dwa razy w tygodniu, ale celnika, który bił się w piersi i nie śmiał oczu wznieść w górę. Pochwalona jest tu postawa serca, postawa pokory, uznanie swojej niemocy i to, że wszelkie dobro jest od Boga.
W poście nie tyle ważne jest niejedzenie, co solidarność z ubogimi. Post przy jednoczesnym
dziękczynieniu za dar pokarmu ma, więc głębszy sens aniżeli tylko powstrzymywanie się od jedzenia.
Znak postu, czyli odmawiania sobie pokarmu, który symbolizował życie, stawiał człowieka
przed Bogiem
jako umierającego i potrzebującego życia, już samym tym faktem człowiek
wyznawał wiarę, że od Boga otrzymuje wszystko. Post był pojmowany jako oczekiwanie na
spotkanie z Bogiem, pokorne otwarcie się na Jego wolę i Jego Ducha, tak było w przypadku
Mojżesza (Wj 34, 28), i Eliasza (1Krl 19, 8). Post taki jest, więc postawą wiary i przygotowaniem
na spotkanie z Panem.
W Nowym Testamencie, podobnie jak w tekstach Starego Testamentu, post jest rozumiany jest
jako przygotowanie na doświadczenie działania Boga w swoim życiu. Jan Chrzciciel pościł nie tylko
z powodu pokuty, ale także przed spotkaniem z Bogiem, które ma miejsce podczas chrztu Jezusa
(Mk 1,4-11; Mt 11,18; Łk 7,33). Poszczono przed wyborem albo powołaniem do pełnienia funkcji
(Dz 13,2; 14,23). Post wyraża skruchę za popełnione grzechy, grzesznicy jako pokutę za grzechy
otrzymywali post. Modlitwa za czyjeś grzechy mogła być wzmocniona postem; ten moment wstawiennictwa
i żalu jest prawdopodobnie przyczyną postu przed chrztem.
Napisz swoje streszczenie tu.
Więcej streszczeń na temat Post w Piśmie Świętym