Adam Mickiewicz – autor cytatu zawartego w temacie – to prekursor epoki
romantyzmu w Polsce. Jako młody człowiek, zbuntowany
przeciwko
dotychczasowemu porządkowi świata, pragnął zjednoczyć we wspólnym
działaniu pokolenie rówieśników. Stworzył więc utwór charakteryzujący
się wielką ekspresją, a nikiedy nawet brutalnością oceny
rzeczywistości. Mowa tu oczywiście o manifeście polskich romantyków,
jakim stała się Oda do młodości.. Powstała ona w okresie, kiedy
Mickiewicz kończył studia na Uniwersytecie Wileńskim i jednocześnie
aktywnie działał w Towarzystwie Filomackim i Filareckim. Obie
organizacje, pod bezpiecznym szyldem zgłębiania nauki, miały na celu
rozbudzenie świadomości narodowej w studentach oraz konspiaracyjną
działalność przeciw zaborcy. Mickiewicz, wierząc w siłę poezji, pewien
był, że apel skierowany do
młodych musi wydać owoce w postaci
jednolitego współdziałania w imię wyższych celów. O narodach Europy
wypowiadział bardzo surowy sąd: „Bez serc, bez ducha, to szkieletów
ludy” , gdyż marzył o nowej Europie – zjednoczonej i sprawiedliwej, a
przede wszystkim wolnej od feudalnego ucisku i politycznej przemocy.
Można by rzec, że współcześni zwolennicy Unii Europejskiej z
romantycznego umiłowania wolności i sprawiedliwości czerpią podstawy
programowe. Możemy jedynie przypuszczać, co działo się wówczas w umyśle
i duszy wielkiego poety, jak dalece ohydny i zepsuty wydawał mu się
ówczesny świat.
Romantyczny charakter tego utworu przejawiać się może również w apelu,
który poeta stara się przekazać odbiorcom. Chodzi tu konkretnie o
wyzwolenie w młodych ludziach chęci zdobywania wiedzy, jednoczenia się
oraz aktywności. Sam Mickiewicz starał się swoją postawą dać przykład
zaangażowania w realizację przyjętych ideałów. Naraził się w ten sposób
na represje, choć w jego przypadku nie były one tak dotkliwe, jak
choćby więzienie czy zesłanie, na które skazano innych po bardzo
przykrym procesie. Jednakowoż najistotniejszy aspekt Ody do młodości,
czyli łączenie się młodych w imię wspólnych idei, sprawdza się w każdym
czasie historycznym, ponieważ właśnie młodzi ludzie pragną zniesienia
granic i barier, jakie
zawsze dzielą świat.
Wydaje mi się, że romantyzm jako przejaw buntu od zawsze jest obecny w
umysłach młodych ludzi. Młodzież każdej epoki miała nowe pomysły na
życie oraz nowe poglądy. Ludzie młodzi są aktywni, a wynika to z ich
natury. Z wiekiem ta aktywność zanika. Niestety, w dzisiejszych czasach
już nawet im chce się mniej niż kiedyś. Spowodowane jest to między
innymi ograniczeniem, jakie niesie ze sobą komputer czy telefon
komórkowy. Jednak istnieją jeszcze grupy młodch ludzi, w których nie
zgasł jeszcze duch romantyzmu.
Przykładem ludzi tak zachowujących się są na pewno młodzi
fundamentaliści islamscy. Walczą o swoją wiarę i podchodzą do tej
sprawy. kierując się tylko uczuciami, a także poglądami wpajanymi im od
dzieciństwa. Ich postawę można śmiało nazwać heroiczną, gdyż nie boją
się nawet stracić życie w walce o wartości, których wyznawcami byli ich
przez wieki ich przodkowie. Niektórzy mogą negować takie postawy, ale
ja myślę, że są one w pełni romantyczne.
Niedawno miałem okazję oglądać sztukę pt. „Norway today” w Teatrze
Nowym w Warszawie. Zostało tam bardzo dobrze pokazane zatracenie
osobowości przez bohaterów, spowodowane w duzym stopniu przez komputer.
Ci ludzie nie potrafili nawet wyrazić swoich uczuć. Można powiedzieć,
że było to wierne oddanie dzisiejszej rzeczywistości. Wyrażanie uczuć w
wielu przypadkach zostaje zastąpione przez wysłanie e-maila lub sms-a.
Dlatego wielu młodych ludzi nie potrafi znaleźć kontaktu z
rówieśnikami.
Dobrym lekarstwem na to może być na przykład znalezienie autorytetu,
którym może być papież Jan Paweł II. Niestety, jest on jednym z
niewielu ludzi nadających się na to stanowisko. Mimo wszystko warto
spojrzeć na to, co robi, ilu młodych ludzi gromadzi i jakie przekazuje
im treści. Wystarczyłaby odrobina woli i chęć zrozumienia jego słów, a
wiele mogłoby się zmienić w naszym świecie.
Kolejnym przykładem romantyzmu w naszych czasach może być zbieranie się
młodzieży w konkretnych grupach takich jak na przykład fani muzyki
reggae czy chętni do pomocy w Monarze. To są bez wątpienia przykłady
młodych romantyków. Zbierają się, aby wspólnie coś przedyskutować lub
zrobić. I niezależnie od tego, co to będzie, w jakimś stopniu okaze się
to kreatywne. Na tym właśnie polega fenomen tego zjawiska. Jednocześnie
oddzielają się od świata, ponieważ nie czują się jego częścią. Dlatego
sami planują swoje życie. Taka postawa jest według mnie godna pochwały.
Na zakończenie można tylko potwierdzić tezę, że romantyzm jest obecny w
umysłach młodych ludzi od zawsze. Chęć zmiany dotychczasowego życia czy
porządku rzeczy ma w swym charakterze każdy młody człowiek. Z nowym
pokoleniem rodzą się nowe pomysły i jest to naturalna kolej rzeczy,
niezmieniona od wieków.