Barokowi poeci tworzyli niezwykłe i dziwne wiersze. Niezwykłość wierszy
wynikała przede wszystkim z ograniczenia treści
utworów i rozbudowania
form jej wyrazu.
W Baroku twórcy starali się szokować i zaskakiwać odbiorcę swoją
oryginalnością i formą. Dlatego stworzyli oni nowy styl poetycki
przesycony środkami stylistycznymi (porównania, przenośnie, epitety,
gry słów, mnożenie określeń na ten sam temat). Rozbudowane, kunsztowne
środki poetyckie często kontrastowały z zawartością myślową utworu.
Uważano , że poezja powinna przede wszystkim zadziwiać, zachwycać
niezwykłością metafor, szokujących paradoksów, zaskakujących porównań.
Podstawą poezji miał być koncept poetycki, czyli oparcie utworu na
zaskakującym, niezwykłym i zadziwiającym pomyśle. Według marinistów
miała ona zaskakiwać niezwykłością formy i olśniewać czytelnika,
jednocześnie go bawiąc. Była to głównie poezja salonowa, błyskotliwa, o
błahej, nierzadko frywolnej treści i pięknej, misternej formie.
Uważam, ze Jan Andrzej Morsztyn sprostał wymaganiom swojego mistrza,
ponieważ jego wiersze, zwykle o tematyce miłosnej i towarzyszącemu jej
lękowi przed śmiercią, są niezwykle lekkie i błyskotliwe. Poeta jest
bardzo pomysłowy, i często zadziwia czytelnika. Jego wiersze zaskakują
konceptem i zadziwiającą puenta np. w wierszu o swojej pannie koncept
opiera się na porównaniu bieli skóry dziewczyny do najbielszych
przedmiotów.
Koncept w wierszu „Do trupa” jest najbardziej zaskakujący i polega na
porównaniu człowieka zakochanego do trupa. Morsztyn pisał wiersze,
które zaskakiwały czytelnika niezwykłością formy, oryginalnością
epitetów i śmiałością porównań, a właśnie Marino twierdził, że poezja
musi zadziwiać niezwykłością formy, oryginalnością epitetów i
śmiałością porównań.