1. „Albowiem ten, kto rozumie swoją istotę, jest panem swego przeznaczenia”.
Rozwiń
słowa F.Bacona, odwołując się do własnych doświadczeń i wybranych lektur.
Odnosząc się to tekstu Francisa Bacona należy na wstępie odnieść się do
osoby twórcy i czasów, w jakich zostały wypowiedziane. Autor żył w XVI
wieku a więc w epoce odrodzenia i miało to decydujący wpływ na sposób
myślenia tego wybitnego filozofa. Jest przekonany, że człowiek
zrozumiawszy swoją istotę, może wybrać
cel swojego życia, a następnie
dążyć do niego drogą świadomych wyborów. Stoi to w opozycji do czasów
średniowiecznych, gdy człowiek traktowany był jako marionetka w rękach
Boga, a jego istota i cel życia były mu z góry narzucone- dążenie do
zbawienia.
Francis Bacon negując średniowieczną filozofie posuwa się dalej i
twierdzi że zrozumienie
swojej istoty, a więc sformułowania celu
życiowego, konsekwentne do niego dążenie daje władze nad
własnym życiem.
Analizując zatem niniejszą myśl postawić należy dwa pytania:
1. Czy człowiek jest zdolny, do zrozumienia swojej istoty??
2. Czy daje mu to władze nad własnym
przeznaczeniem??
O ile na pierwsze pytanie odpowiedź wydaje się być pozytywna o tyle w
drugiej części myśli F.Bacona kryje się jedynie naiwna wiara w
człowieka. Wiara z punktu widzenia autora nie pozbawiona podstaw,
szczęśliwie bowiem oszczędzone mu były doświadczenia XX wieku –
Holocaust. Hiroszima, Ruanda itp. Myśl tę postaram się udowodnić w
dalszej części pracy, prezentując ją na podstawie trzech
postaci literackich a mianowicie : Achillesa, Odyseusza, Janka Muzykanta oraz
jednej postaci historycznej- Juliusza Cesara.
Każda z tych postaci była głęboko przeświadczona że zrozumiała swoją
istotę. Achilles uważał, że jest półbogiem i herosem. Jego życiowym
celem było dokonywanie bohaterskich czynów i zdobywania poklasku
tłumów. Powyższe „motto życiowe” dawało mu motywację do mordowania
napotkanych konkurentów do miana herosa. Świadomie podjął decyzję
wzięcia udziału w wyprawie na Troję pragnąc dokonać tam kolejnych
bohaterskich czynów zapewniających mu nieśmiertelną sławę. Wydaje się
jednak nieprawdziwym przypuszczenie, że zdobył tym sposobem władzę nad
swoim przeznaczeniem. Jeżeli byłoby to prawdą to musiałby on celowo
stać na polach pod murami Troi nadstawiając swą piętę na strzałę
wypuszczoną z łuku Parysa. Bardziej prawdopodobne wydaje się jednak, że
gdyby ją posiadał uchyliłby się od strzały i nadal pozbawiał niewinnych
mieszkańców Troi życia zyskując dalszą sławę u potomnych.
Kolejna z postaci jest dowodem, że zrozumienie swojej istoty,
sprecyzowanie życiowego celu i jego konsekwentne realizowanie nie musi
mieć żadnego wpływu na życiowe losy.
Nieszczęsna osoba Janka Muzykanta stanowi nie odosobniony przykład
uzdolnionej twórczo osoby, która urodziła się w niewłaściwym miejscu i
w niewłaściwym czasie. Można raczej stwierdzać, że to nie Janko
Muzykant była panem swego losu, lecz okrutne przeznaczenie, zakpiło
sobie z nieszczęsnego chłopca obdarzając go talentem, a jednocześnie
nie dając mu możliwości jego prawdziwego wykorzystania. To że chłopie
wykazał się niespotykaną dojrzałością i dostrzegł swój talent, rozwinął
w sobie pasję i wolę pogłębiania umiejętności nie miało żadnego
znaczenia. Równie dobrze mógł on ten talent uśpić i ograniczać się
jedynie do przygrywania sobie na fujarce podczas wypasania gęsi-
spotkałby go ten sam smutny los. Przeznaczenie nie miało w tym wypadku
żadnego związku z wolą i determinacją człowieka, wiązało się to jedynie
z jego pochodzeniem społecznym i brakiem odpowiednich środków.
Juliuszowi Cezarowi dzięki własnym zdolnościom i determinacji udało się
osiągnąć wiele z postawionych sobie celów. To do niego najlepiej
odnoszą się słowa Francisa Bacona – „ Ponieważ ten, który ma głęboką
wiedzę an temat natury ludzkiej, może kształtować swój los, według
własnego uznania. Jest urodzonym władcą”. Niewątpliwie Juliusz Cezar
uważany jest za wybitnegowładcę, króla tysięcy ludzi. Jednak władał
własnym przeznaczeniem o czym świadczą liczne źródła historyczne
mówiące o jego śmierci z ręki podwładnego Brutusa. Trudno przypuszczać
że sam Cezar zaplanował swój los, a nawet, ze był świadomy
niebezpieczeństwa. Świadczą o tym słowa, które wypowiedział przed
śmiercią „I ty Brutusie przeciwko mnie” – są to słowa raczej słowa
człowieka zaskoczonego swoim losem a nie świadomie kierującego swoim
przeznaczeniem.
Przytoczone powyżej przykłady nie świadczą natomiast że szukanie celu
istnienia i jego późniejsze realizacje są przejawem naiwności i
głupoty. Odyseusz swój podstawowy cel życiowy oparł na uczuciach do
Penelopy. Konsekwentnie starał się powrócić do Itaki i swojej żony.
Często musiał się wykazywać odwagą, sprytem i determinacją. Cel swój
osiągnął. Niewątpliwie jednak w wielu przygodach pomogło mu szczęście.
Podsumowując stwierdzić należy, że ten kto nie próbuje zrozumieć swojej
istoty ogranicza się jedynie do bezmyślnego, biernego trwania, niema
szans kierować swoim losem. Jednak aktywne poszukiwanie własnego celu i
dokonywanie wyborów życiowych umożliwiających jego realizację, nie
gwarantuje sukcesu. Często spotykamy się z taki zjawiskiem że jesteśmy
już przy koncu, niema szans żeby się nam nie udało a jednak los potrafi
być okrutny i nawet w takich momentach „rozłożyć nas na łopatki.
Człowiek jest zależny od zbyt wielu rzeczy niezależnych od niego i
mających nad nim przewagę aby mógł sam kierować swoim życiem.
Więcej streszczeń na temat "Albowiem ten kto zrozumie swoją istotę, jest panem swego przeznaczenia" - poprzyj przykładami.