Najczęściej
stosowana nazwa epoki - Młoda
Polska - pochodzi od
tytułu programowych artykułówArtura
Górskiego, opublikowanych w "Życiu" w 1898 r,
będących manifestem ideowo-artystycznym młodego pokolenia.
"Młodzi" pragnęli odrodzić Polskę poprzez kontynuację
ideologii romantyzmu polskiego oraz stworzenie nowych norm i wartości
etycznych i estetycznych.
W
związku z tym przyjęto też inną nazwę epoki - neoromantyzm,
która miała podkreślać związek romantyzmu z
epoką przełomu wieków XIX i XX. Polegał on głównie
na powrocie tendencji idealistycznych, podniesieniu roli
indywidualizmu i subiektywizmu, a przede wszystkim na podjęciu
wysiłków prowadzących do odzyskania niepodległości
państwowej.
Obok
tych dwóch nazw występuje termin modernizm,
który podkreślał współczesność i nowoczesność
epoki przeciwstawiającej się systemowi poglądów
poprzedniego pokolenia.
Kolejna
nazwa - symbolizm,
stosowana jest rzadziej, gdyż odnosi się nie tyle do cech całego okresu, ile raczej do głównego nurtu w
sztuce młodopolskiej.
Jedną z
charakterystycznych cech poglądu ówczesnego człowieka na
świat jest poczucie zagrożenia i niepewności. Gwałtowny rozwój
przemysłu, odkrycia naukowe, rosnące napięcia społeczne,
spowodowały przemiany, których skutki były trudne do
przewidzenia. Strach przed życiem kształtuje specyficzną dla tych
czasów postawę człowieka. Cechuje ją dekadentyzm,
objawiający się poczuciem grożącej zewsząd katastrofy i
bezsensem istnienia, niewiarą w wartość jakiejkolwiek idei, ogólną
apatią i niechęcią do wszelkiego działania.