ARYSTOTELES, 384–322 p.n.e., filozof grecki, uczeń Platona,, kult pracy „wszelki trud jest źródłem harmonii świata”, Postawa
proobywatelska najwszechstronniejszy myśliciel i uczony starożytności; w tzw. filozofii pierwszej (metafizyce) głosił hylemorfizm(filoz. pogląd stworzony przez Arystotelesa, wg którego każda substancja jest bytem złożonym z czynnika biernego –
materii i czynnika aktywnego –formy.), twierdząc, że każda rzecz jest zbudowana z 2 niesamodzielnych zasad wewnętrznych: aktywnej formy i biernej materii; wprowadził 4 przyczyny rzeczy: 2 wewnętrzne (formalną i materialną) i 2 zewnętrzne (sprawczą i celową); odróżnił byt samodzielny (substancję) od niesamodzielnego (przypadłości); w filozofii przyrody podał określenie ruchu,
sformułował podstawy fizyki, astronomii, zoologii, fizjologii, embriologii, botaniki; w psychologii określił człowieka jako ożywiony byt rozumny zbudowany z ciała i duszy (wegetatywnej, zwierzęcej i rozumowej); odróżnił 2 intelekty –bierny i czynny; poznanie dzielił na teoretyczne i praktyczne; w etyce głosił eudajmonizm(pogląd w etyce, wg którego najwyższą wartością i celem oraz motywem postępowania ludzi powinno być szczęście osobiste lub społeczne) i sformułował teorię cnót; rozwinął naukę o państwie (politykę); jest uważany za twórcę logiki, wywarł przemożny wpływ na rozwój filozofii europejskiej, zwłaszcza średniowiecznej; przekład polski Arystoteles. Dzieła wszystkie tom 1-5,7 (1990–94).